Tv-recensieEenzaam

Een mooi tv-programma heeft niet veel nodig, laat de serie ‘Eenzaam’ van Canvas zien

.Beeld .

Guido was wijkagent geweest. In die tijd zag hij elke dag mensen. Nu zit hij thuis en zorgt voor zijn jong dement geworden echtgenote. Nu is Guido (64) eenzaam, ondanks dat hij zelden een ­moment alleen is.

‘Ik had me mijn pensioen wel anders voorgesteld’, grimlacht hij.

De biografie van Nadine (62) lijkt wel een perpetuum mobile van pech en armoe, terwijl dat van Wouter (53) comfortabel en naar alle tevredenheid voortgleed, tot zijn vrouw op een dag zei: ‘Ik vind het wat saai geworden.’ Een paar dagen later was ze vertrokken.

Guido, Nadine en Wouter waren drie van de mensen die woensdag werden voorgesteld in de derde aflevering van Eenzaam, op het Belgische Canvas. De afgelopen weken bezocht presentator Xavier Taveirne steeds enkele mensen die min of meer tot dezelfde generatie behoren. Eerst de jongeren, daarna de jongvolwassenen, de wat ouderen en – volgende week – de bejaarden. Er waren huisvrouwen bij, studenten, echt­paren, gepensioneerden. Mensen met kinderen, mensen zonder kinderen, mensen die zelf nog kind waren. Arm, vermogend. Wat ze bond, was een diep, dof ­gevoel. Eenzaamheid.

Eenzaamheid, zei de voice-over, was misschien wel de plaag van de 21ste eeuw. ‘De helft van de ­Belgen voelt zich soms eenzaam.’

EenzaamBeeld Canvas

In Nederland namen we vorige week na zes afleveringen afscheid van het programma Proef Eenzaamheid van de EO, waarin sociale types een tijdje mochten gaarkoken in het lot van een geïsoleerde leeftijdsgenoot. Bert van Leeuwen knikte de boel aan elkaar met de van hem bekende karrevrachten empathie. Het doel: de ­kijker thuis op de bank net zo begripvol laten knikken als Bert. Ik vraag me af of het werkt. Moet je iets aan den lijve ondervinden om de ernst ervan in te zien? En is het eigenlijk wel eerlijk, om eenzaamheid terug te snoeien tot een tijdelijk gebrek aan aanspraak, zonder het gekmakende gebrek aan perspectief dat ermee gepaard gaat, zonder de vaak droeve oorzaken van het isolement en zonder de fysieke gevolgen die dit vaak met zich meebrengt? Wat proef je van een gerecht als bijna alle ingrediënten worden weggelaten?

Een mooi tv-programma heeft niet veel nodig. Eenzaam liet de afgelopen weken eenzame mensen aan het woord. De één smachtte naar een relatie, de ander naar een praatje in de bus. Er waren mensen bij die een leven vol ellende achter zich hadden en mensen bij wie het noodlot traag en ongemerkt door de kieren was komen kruipen. En bij allemaal gingen de dagen traag voorbij, en de jaren snel.

Guido had nooit kunnen geloven dat je met z’n tweeën zo eenzaam kon zijn. Wouter zwom zelden nog in het zwembad in zijn tuin, omdat hij zich belachelijk voelde, elke keer dat hij in zijn eentje baantjes trok. En Nadine zei: ‘Ik hoop echt dat het iets gaat uitmaken, al is het maar voor de nog minder bedeelde mensen en de mensen die niet voor zichzelf kunnen opkomen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden