Een moedige ontmoeting tussen leven en dood

Nog ruim voordat Srebrenica viel, reed dienstplichtig militair Barry Hofstede in Bosnië voedsel en medicijnen rond. Zes maanden vredesmissie in een geteisterd gebied leverden hem terug in Nederland zes jaar strijd op tegen ongrijpbare angsten en pijn....

Het resultaat, Thuisfront, ging dit weekend in het veteranen instituut in Doorn in première. Theatergroep Wederzijds, vooral opererend in het jeugdtheater, brengt de tekst, onder regie van Ad de Bont, de komende weken ook in kazernes, op militaire academies en – als deel van een voorlichtingsprogramma van het ministerie van defensie – op enkele scholen.

Hofstede is een fragiele, tengere jonge man, een arm vol tatoeages. Voor aanvang spreekt hij het publiek toe met een beheersing waaronder de bevochten stress voelbaar is. Aangekondigd door een grijze, vriendelijke doch kordate kolonel in uniform. Het defensieapparaat opent de ogen voor de humanitaire schade die de nieuwe praktijk – vredesmissies – met zich mee brengt.

Hofstede vindt via drugs, muziek, schrijven en een langdurige behandeling in het Militair Hospitaal in Utrecht zijn weg terug het leven in. Sommige lotgenoten halen dat niet, plegen zelfmoord. De nodige relaties lopen de op klippen. Thuisfront is een eenzame missie in vredestijd.

Mike is terug van zijn missie in Bosnië, zijn vrouw Kim staat te trappelen om samen met hem de draad op te pakken. In Mike’s kop dendert de oorlogsdreiging van warzone Bosnië echter onverminderd door. Feilloos toont de voorstelling het ondraaglijke isolement dat Hofstede ook moet hebben gekend.

In een abstract decor waarin een gestileerde guillotine valt te herkennen, laat regisseur Ad de Bont het verhaal op realistische wijze zijn werk doen. De drie acteurs zingen, tussen en onder de scènes, liedjes uit bekende oorlogsfilms – Good night Saigon, Suicide is painless. Ingetogen, beheerst maar zo af en toe wanhopig en uit volle borst.

Thuisfront is allereerst een uiterst noodzakelijke productie. Een moedige ontmoeting tussen leven en dood, in een theatrale jas. De dramatische werking hangt nauw samen met het besef dat je van binnenuit mee kijkt met iemand die onmogelijk het hele verhaal kan doen. Die daar zelf niet eens bij kan. Het antwoord, als dat er al is, begint bij het erkennen van die machteloosheid, zowel door de getraumatiseerden als door de achterblijvers. Die verdienen wat Hofstede betreft ook een medaille.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden