Filmrecensie Widows

Een misdaadfilm met vrouwen in de hoofdrollen? Ja, maar Widows is méér (vier sterren)

Regisseur Steve McQueen speelt meesterlijk met verwachtingen en vooroordelen. 

Widows, Viola Davis en Liam Neeson Beeld Warner Bros

Haar criminele echtgenoot is nog maar koud begraven als Veronica bezoek krijgt van een plaatselijke politicus. Niet alleen haar geliefde plus zijn crew zijn tijdens een misgelopen overval met hun busje in vlammen opgegaan, maar ook de twee miljoen dollar die ze van deze politicus gestolen hadden. Dat geld wil hij terug, van deze rijke, naïeve vrouw met haar witte hondje, en snel ook.

Veronica (Viola Davis) besluit daarom de andere weduwen op te trommelen en een overval uit te voeren waarvan haar echtgenoot de plannen al had liggen. Ze hebben een sterk wapen, vertelt de weergaloze Davis met rechte rug, terwijl ze haar pluizige schoothond vastklemt als een reddingsboei. ‘Niemand denkt dat we de ballen hebben om dit te doen.’

Widows lijkt zo misschien een lekkere misdaadfilm met een feministisch randje, zoals Ocean’s 8. Maar meer dan dat is het een film over verwachtingen en vooroordelen. Huidskleur, achtergrond, sekse, die kenmerken bepalen hoe de personages elkaar bekijken en hoe de kijker hen ziet. Regisseur Steve McQueen speelt daar meesterlijk mee. Alleen al de weduwen uit de titel blijken steeds anders dan je denkt – sterker en verdrietiger, vastberadener en wanhopiger. De blonde Poolse Alice (Elizabeth Debicki), slachtoffer van huiselijk geweld, ontpopt zich bijvoorbeeld tot een gewiekste manipulator als ze wapens en een busje moet regelen.

Van links naar rechts: de actrices Michelle Rodriguez, Viola Davis,en Elizabeth Debicki in Widows. Beeld Twentieth Century Fox

Toch niet zo verwonderlijk dus dat McQueen, regisseur van  harde, confronterende films als Hunger, Shame en 12 Years a Slave, deze misdaadfilm wilde maken. Widows schreef hij met Gillian Flynn (Gone Girl) op basis van een televisieserie uit 1983. In het script wordt snel geschakeld tussen meerdere verhaallijnen: politiek, misdaad en persoonlijk leven lopen naadloos in elkaar over, ongeveer zoals in de televisieserie The Wire.

In McQueens Chicago zijn economische ongelijkheid, racisme, geweld en machtsmisbruik een gegeven. McQueen benadrukt dat nu en dan fraai. Als een politicus in een auto ruzie maakt met zijn assistent blijft de camera gericht op de voorruit. Hun gezichten zie je niet, maar wel de weerspiegeling van de straten: van de troosteloze flats is het maar een paar hoeken om voordat je in een villawijk staat.

Soms voelt het alsof de overval zelf voor McQueen bijzaak is. Een droeve exercitie is het eigenlijk: de vrouwen doen dit niet uit liefde voor dure juwelen, maar om het hoofd boven water te kunnen houden. De voorbereidingen – niet altijd even logisch – onthullen meer over de personages dan over de plannen. Al betekent dat niet dat McQueen zich er gemakkelijk vanaf maakt: zijn actiescènes zijn sprankelend en gelikt.

Nu en dan hapert de ingewikkelde combinatie van spanning, politiek en verdriet, maar het is ook juist die mix die van Widows zo’n interessante publieksfilm maakt.

Widows

Thriller

Vier sterren

Regie Steve McQueen

Met Viola Davis, Michelle Rodriguez, Elizabeth Debicki

129 minuten, in 88 zalen

Lees bij de Volkskrant ook het interview met regisseur Steve McQueen

De nieuwe film van Steve McQueen is bedoeld voor een breder publiek, maar het geweld, de corruptie, racisme en seksisme in de film zijn des te venijniger
Regisseur Steve McQueen (49), bekend van snoeiharde films als Shame en 12 Years a Slave, hoopt met misdaadfilm Widows op een breder publiek. Met hetzelfde doel: mensen raken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden