FilmrecensieMadre

Een meeslepend relaas over ouderschap, verlies en de troebele natuur van menselijke relaties ★★★★☆

Het gebruik van groothoek­lenzen en de lange, akelig afwachtende takes suggereren volop dreiging.

Beeld Filmstill

Het zal je maar gebeuren, als ouder, dat je op klaarlichte dag door je kind wordt opgebeld vanaf een strand, God weet waar, terwijl daar verder niemand is en de verbinding ieder moment kan wegvallen. Zie daar het vertrekpunt voor de zenuwslopende Spaanse kortfilm Madre (2017), die cineast Rodrigo Sorogoyen een Oscarnominatie en talrijke prijzen opleverde. 

In zijn nieuwe, gelijknamige speelfilm keert Sorogoyen (Que Dios nos perdone, El reino) terug naar de hellevaart van de jonge, pas gescheiden moeder Elena (Marta Nieto). De oorspronkelijke minithriller dient integraal als beginscène. Vervolgens springt Madre tien jaar vooruit, en verhuist het verhaal van Spanje naar de Franse kust. Dat Elena nou net dáár haar dagen slijt, werkend in een strandrestaurant en volop zwervend langs de zee, geeft meteen te denken. Is dit het strand waar de destijds 6-jarige Iván door zijn vader Ramón (Raúl Prieto) werd achtergelaten? Heeft Elena de hoop nog steeds niet opgegeven? 

Die vragen blijven opspelen in dit meeslepende relaas over ouderschap, verlies en de troebele natuur van menselijke relaties. Op het strand stuit Elena op de rebelse Parijse tiener Jean (Jules Porier), die op vakantie is met zijn ouders (Anne Consigny en Frédéric Pierrot) en meteen Elena’s aandacht trekt. Ze volgt de jongen naar huis, wat niet onopgemerkt blijft: de volgende dag zit Jean in Elena’s restaurant en legt plompverloren contact met haar.

Natuurlijk denk je meteen dat Elena in hem Iván herkent, zonder dat de film die conclusie expliciet bevestigt: tegenover vriend Joseba (Alex Brendemühl) rept Elena met geen woord over haar ervaring. Je moet dus zelf bedenken wat er precies speelt en wat Jean bij Elena zoekt, als ze een ongrijpbare maar voor hen vanzelfsprekende verstandhouding ontwikkelen. 

Hoofdrolspelers Nieto en Porier gaan helemaal mee in die afwisselend lichte en duistere chemie. Met name Nieto is voortreffelijk: het ene moment verschijnt Marta als een sprankelende veertiger, het volgende is ze een geloofwaardige dolende ziel die niet voor niets ‘de gek op het strand’ wordt genoemd. 

Sorogoyen en cameraman Álex de Pablo kiezen voornamelijk Elena’s perspectief, en kijken met haar naar Jean in close-ups die even moederlijk als verliefd voelen. Tegelijkertijd wordt er, net als in de oorspronkelijke kortfilm, volop dreiging gesuggereerd door het gebruik van groothoeklenzen en lange, akelig afwachtende takes. 

De mokerslag van Iváns verdwijning is in ieder geval nog lang niet uitgewerkt, wat ook blijkt in de bijzonder verstikkende scène waar Elena Ramón terugziet. Zulke momenten houden de film gelaagd, onvoorspelbaar en enerverend, zelfs als Sorogoyen in de tweede helft van de film zijn grip dreigt te verliezen en het verhaal te keurig moet worden afgerond.

Madre

Drama

★★★★☆

Regie Rodrigo Sorogoyen.

Met Marta Nieto, Jules Porier, Alex Brendemühl, Anne Consigny, Frédéric Pierrot, Raúl Prieto, Álvaro Balas.

128 min., te zien in 33 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden