Review

Een lusteloze discussie in een gelikte performance

De eersteklascast discussieert lusteloos in een gelikte performance met zwakke dialogen. Guy Weizman kan een goede show verkopen, maar had beter zelf een stuk kunnen kiezen.

In De twaalf gezworenen moeten twaalf juryleden tot een oordeel komen. Beeld Reyer Boxem

Het testosteron spuit door de zaal als ze opkomen. Het twaalftal mannelijke juryleden, dat als De twaalf gezworenen op het punt staat om te beslissen over de schuld van een 16-jarige verdachte, heeft er duidelijk zin in. Strak in het pak springen ze het podium op. Joelend en stoeiend, terwijl een pulserende electrobeat van Darien Brito klinkt.

Het is een karakteristiek energieke start van Guy Weizmans eerste grote zaalregie bij het Noord Nederlands Toneel. Weizman is vooral bekend als helft van de Groningse dansgroep Club Guy & Roni. Hij werd door het NNT gevraagd om de regie over te nemen van De twaalf gezworenen (naar de film Twelve Angry Men van Reginald Rose), toen Dana Nechushtan zich wegens 'ernstige persoonlijke omstandigheden' moest terugtrekken.

Goede show

Weizman weet een goede show te verkopen. Hij transformeert het klassieke jurydrama uit 1954 tot een gelikte performance. Mooie plaatjes en stijlvolle choreografieën met stoelen en stellages komen in de plaats van wat anders ongetwijfeld lange, saaie dialogen waren geweest. Want tekstregie is dan weer niet zijn fort.

Hij heeft nochtans een eersteklas- cast tot zijn beschikking. Twaalf spelers, met onder anderen: Loek Peters, Ko van den Bosch en Bram van der Heijden. Het aantal mogelijke constellaties op het podium is oneindig. Maar hoe ze ook gaan staan of liggen met zijn allen, de discussies hebben te vaak iets lusteloos.

Oppervlakkig

De twaalf moeten unaniem tot een eindoordeel komen. In eerste instantie lijkt het bewijs eenduidig: schuldig. Maar er is één man, Nummer 8 - niemand heeft een naam - die twijfelt. Tijdens het verhitte debat dat volgt, wordt duidelijk hoezeer ieders oordeel is getekend door vooroordelen en angsten.

Bram Coopmans speelt Nummer 8. Eerst stotterend en beschaamd, maar naarmate hij meer steun krijgt, steeds zelfverzekerder. Uiteindelijk staat hij zelfs te schreeuwen. Uiteindelijk staat iedereen tegen elkaar te schreeuwen. Een zwaktebod van een regisseur die niet weet hoe hij zijn dialogen nog spannend kan houden. Daarbij hielp het niet dat op de première de versterking uitviel.

Soms is Weizmans theatertaal een beetje oppervlakkig. Tegelijk is hij niet bang om een stoffige boel eens flink op te schudden, dat had het NNT goed in de smiezen. Misschien werkt het beter als hij volgende keer zelf een titel mag uitzoeken.

De twaalf gezworenen, door Noord Nederlands Toneel, regie Guy Weizman. Gezien: 1/3, Stadsschouwburg, Groningen. Tournee t/m 3/3. Speellijst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden