Een laatste kans voor afgeschreven footballspelers

Netflix-serie Last Chance U

Netflix volgde American-footballspelers met een rugzakje: jong, getalenteerd, maar met sores die een carrière in de weg staan. Ze belanden in Mississippi, voor een lesje tough love aan de Last Chance University.

Beeld Netflix

Een American-footballspeler beukt zijn helm met kracht op de schedel van zijn tegenstander, forse mannenlichamen buitelen in slowmotion over elkaar heen en op de achtergrond klinkt de stem van een woedende, vloekende coach. De openingsscène van Last Chance U, de nieuwe zesdelige Amerikaanse Netflix-documentaireserie waarin het footballteam van East Mississippi Community College wordt gevolgd in de laatste drie maanden van 2015, is het spectaculaire begin van een meeslepend verhaal.

Jeugdtrauma's

Last Chance U (de U staat voor university) gaat over een universiteit waar afgeschreven footballspelers een laatste kans krijgen om hun carrière weer op rails te krijgen. De makers van de Netflixserie lieten zich inspireren door een gelijknamig artikel in GQ Magazine uit oktober 2014 van freelancejournalist Drew Jubera. De journalist kwam de universiteit op het spoor toen hij eerder dat jaar voor The New York Times werkte aan een profiel van Josh Jarboe - een getalenteerde, maar destijds zeer getroebleerde jonge footballspeler die tot twee keer toe van een universiteit werd gestuurd. Jarboe (niet te zien in de serie) verdween van de radar en raakte in de vergetelheid.

Hij kwam terecht op het East Mississippi Community College (EMCC) in Scooba, een arm gehucht in Mississippi met 716 inwoners en één werkende frisdrankautomaat. Dat was het moment, schreef Jubera in The New York Times, dat Jarboe zich realiseerde dat hij de bodem had bereikt. En dat EMCC de enige plek was waar hem een allerlaatste kans werd gegund om zijn stukgelopen carrière te herschrijven. Dat lukte hem: hij vond weer discipline, presteerde weer op zijn oude niveau en kwam in het vizier van topuniversiteiten.

Beeld Netflix

Josh Jarboe bleek niet de enige EMCC-speler te zijn die uit zijn as was herrezen. Op de onbeduidende universiteit in Mississippi barst het van de footballspelers met grote potentie die voor andere universiteiten om uiteenlopende redenen niet (meer) aantrekkelijk zijn, omdat ze bijvoorbeeld kampen met leerachterstanden of gedragsproblemen, achtervolgd worden door jeugdtrauma's, de sportdiscipline missen of simpelweg omdat ze over het hoofd zijn gezien door scouts van prestigieuze universiteiten.

Neem Ronald Ollie, prominent aanwezig in de Netflixserie: een stevig gebouwde goedzak die op 5-jarige leeftijd zijn beide ouders verloor na een schietpartij (zijn vader bracht zijn moeder om het leven en pleegde vervolgens zelfmoord). Aan talent en motivatie geen gebrek, en een domme jongen is hij evenmin. Maar hij mist de vaardigheden om zijn cijferlijst op orde te krijgen. Of D.J. Law, een tienervader die, als hij maar de discipline had, volgens zijn coaches het talent heeft om een topspeler te worden in de National Football League (NFL), de hoogste American-footballcompetitie in de Verenigde Staten. Zo worstelt bijna iedere geportretteerde speler met een hindernis die zijn carrière in de weg zit.

Onbeduidend bestaan

Voor deze spelers is EMCC, kortom, de laatste kans om hun demonen te verslaan en (weer) te spelen op professioneel niveau. Hier slagen, betekent bovendien: broodwinning voor hun hele familie in het vooruitzicht. Maar wie het niet redt, is zo goed als veroordeeld tot een onbeduidend bestaan in de marge. Daarvan zijn de jongens zich gedurende de serie voortdurend bewust, op het zenuwslopende af.

Brein achter het scouten van buitenbeentjes is Buddy Stephens, de tierende hoofdcoach die de spelers tot het uiterste drijft met zijn spartaanse trainingsprogramma's. Voor hem zijn de uitgerangeerde jongens welkom op twee voorwaarden: dat ze hem helpen aan de beker van het regionale kampioenschap en dat ze nimmer zeuren. Ook niet als heethoofd Stephens het zelf te bont maakt door op de vuist te gaan met een grensrechter tijdens een belangrijke wedstrijd. Hij duldt geen tegenspraak en eist volledige toewijding. Zijn methode lijkt te werken: de scouts staan in de rij om wedstrijden van EMCC bij te wonen.

Nieuwe lichting

Netflix heeft onlangs aangekondigd dat een tweede seizoen van Last Chance U in de maak is. In het tweede seizoen keert team van East Mississippi Community College terug om een nieuwe lichting afgeschreven spelers een laatste kans te geven en klaar te stomen voor de National Football League.

De werkelijke sterspeler van Last Chance U is echter geen coach of een speler, maar Brittany Wagner: een bevlogen mentor die verantwoordelijk is voor het bewaken van de academische prestaties van de topsporters. Daarin gaat de jonge alleenstaande moeder verder dan haar gemiddelde collega. Zo is Wagner nooit te beroerd om spijbelende spelers persoonlijk naar hun klas te escorteren of worstelende jongens moederlijk te omhelzen. Ze geeft een gezicht aan de stille krachten achter succesvolle sportteams - want zonder de doortastende houding en compassie van Wagner, zou een flink aantal spelers niet de inzet of motivatie hebben om de vereiste studiepunten halen.

Last Chance U is een spannend filmdocument over een keiharde sportwereld waarin niet iedereen, zo zal later blijken in de serie, de eindstreep haalt. En je hoeft geen kenner of liefhebber van American football te zijn om gegrepen te worden door de markante figuren die voorbij komen. Last Chance U gaat vooral over universele, menselijke worstelingen: de druk om te presteren, de ontworsteling aan een giftige sociale omgeving en de angst om te falen.

Brittany Wagner is de bevlogen mentor die verantwoordelijk is voor het bewaken van de academische prestaties van de topsporters Beeld Netflix
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.