Een kale plek die wereldnieuws was

Op het Rotterdamse filmfestival is het documentaire genre nooit taboe geweest. Ook nu er er inmiddels een succesvol apart documentaire festival in Amsterdam (IDFA) is, passen documentaires wel degelijk binnen de filosofie van Rotterdam, zeker wanneer het documentaires betreft waaruit een filmische creativiteit van de regisseur blijkt....

Van onze verslaggever

Peter van Bueren

ROTTERDAM

Bij de documentaires zijn ook enkele Nederlandse producties. Twee daarvan zijn aan elkaar gekoppeld tot één voorstelling: A Borderline Existence van het gerenommeerde VPRO-duo Maarten Schmidt en Thomas Doebele, en Crossroads van Hillie Molenaar en Joop van Wijk.

Schmidt en Doebele trokken naar de Filippijnen en portretteerden vrouwen in een arme wijk. Niets op aan te merken, behalve dat de film niet meer is dan een keurige, onpersoonlijke langgerekte televisiereportage, die als film teleurstelt. Crossroads is een stuk interessanter. Drie jaar geleden waren Molenaar en Van Wijk al eens in Noordwest-Tanzania geweest. Voor hun filmische weerslag van die reis, Isingiro Hospital, kregen zij een Gouden Kalf op het Nederlands Filmfestival in Utrecht.

In Crossroads keren Molenaar en Van Wijk terug naar dat gebied, Benaco, vlak bij de grens van Rwanda en Burundi en twee jaar geleden overspoeld door honderdduizenden vluchtelingen. Eind vorig jaar draaide de mensenstroom weer richting Rwanda en werd Benaco even leeg als voorheen, met dit verschil dat het nu een kale, aangevreten plek is in een verder groen land.

De film concentreert zich op een aantal mensen die samen het verhaal van dat stukje land vertellen dat een paar jaar wereldnieuws was. Mede door het actieve camerawerk van Melle van Essen is Crossroads een mooie, creatieve film geworden, die meer is dan een uitgerekte reportage.

Waar de Aziatische film in Rotterdam traditioneel een flink aandeel in het programma heeft, valt dit jaar ook de hoeveelheid Franse films op, met oude en nieuwe namen. Wie zich eind vorig jaar liet verrassen door de charmante Chacun cherce son chat van Cédric Klapisch, kan in Rotterdam de bevestiging krijgen van het talent van deze tot nog toe weinig bekende regisseur. Zijn nieuwe film heet Un air de famille. .

De plaats van handeling is een café waar de familie van de eigenaar zich elke vrijdag verzamelt om met elkaar ergens te gaan eten. Ook nu, op de verjaardag van Yolanda, de vrouw van Philippe, die de geslaagde broer is van Henri, de café-eigenaar die door zijn moeder altijd als minkukel behandeld wordt. Verder is er de jongere zus van Henri, Betty, die een verhouding heeft met Dennis, de barkeeper.

Alles wat kan gebeuren binnen zo'n familie, gebeurt ook. Het ene cliché na het andere rolt door het café, maar de dialogen zijn zo spits en de acteurs spelen zo perfect, dat Un air de famille een intelligente en amusante komedie is geworden, die geen moment vervalt tot een voor de hand liggende klucht. Knap gespeeld, knap geregiseerd.

En wie toch op zoek is naar een leuke film op het festival mag ook Drifting Clouds van Aki Kaurismäki niet missen. De zwartgallige Fin vertelt het verhaal van een werkloos rakende trambestuurder en diens vrouw, die in een restaurant werkt waarvan de eigenares zich terugtrekt, waardoor ook zij op straat komt te staan. De wederwaardigheden van dit stel worden gevolgd in een schitterende, ingehouden tragikomedie, waarin droefheid en ironie prachtig in balans liggen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden