Een intrigerende dwaaltocht

Drift


Drift
Regie: Benny Vandendriessche.
Met: Dirk Hendrikx, Lieve Meeussen, Constantin Cojocaru, Vlad Gliga.
83 min., in 4 zalen

Drift. Beeld Amstelfilm

Zegt hij eigenlijk wel iets, de door verlies vermorzelde man die in Drift door het postcommunistische ruïnelandschap van Roemenië zwerft? Je kunt het je na afloop van de film gemakkelijk afvragen. Het Belgisch-Nederlandse Drift drijft zo sterk op beelden, dat voor gesproken tekst nauwelijks plaats lijkt.

De twee Roemeense politieagenten die de Belgische hoofdpersoon (indringende rol van performancekunstenaar Dirk Hendrikx) in de beginscènes naar zijn dode vrouw voeren, hebben een kort gesprek met elkaar. Een van hen mijmert in de voice-over over het trieste lot van de miljoenen straathonden in Roemenië. Maar de niet bij naam genoemde Belg de Drifter, heet hij in de aftiteling zwijgt en zwijgt. Alsof het overlijden van zijn vrouw hem van zijn stem heeft beroofd.

Vuile kleren en een wilde baard

De Drifter begint ogenschijnlijk doelloos aan zijn omzwerving. Maar terwijl zijn kleren vuiler worden en zijn baard wilder, krijgt de dwaaltocht het karakter van een boetedoening. Hij sleept een boodschappentas vol puin mee en loopt rond met een zware kei op zijn gezicht. Dat is een variant op performances die Hendrikx eerder gaf als kunstenaar en die in Drift als rouwrituelen nieuwe betekenis krijgen.

Die betekenis moet je dan wel zelf willen geven. Debuterend regisseur-scenarist Benny Vandendriessche mag graag gaten laten tussen de verschillende scènes; als hij de performances afwisselt met flashbacks van de Drifter, doet hij dat eerder intuïtief en muzikaal, dan plotgericht. Als de Drifter wordt gevolgd door een groep nieuwsgierige zigeunerkinderen die geen idee hebben wat die rare Belg uitspookt, krijgt die scène iets documentairs. De realiteit van het hedendaagse Roemenië prikt dan door het drama.

Vandendriessche biedt genoeg houvast en weet ondanks het gesloten karakter van de Drifter dichtbij te komen. De flashbacks waarin de man samen is met zijn zieke, maar levenslustige geliefde (Lieve Meeussen), zijn in hun kalme eenvoud erg aangrijpend. Simpel maar toch ook mooi, hoe Vandendriessche hun uitgelaten sleepartijtje filmt, gadegeslagen vanuit het raam van haar ziekenhuiskamer.

Het sterkst aan Drift is hoe de omgeving de binnenwereld van de Drifter spiegelt. Hoe Roemeense slooppanden, bergen en modderwegen zijn tweede natuur worden en hoe tientallen zwerfhonden hem vergezellen: het ene moment onverschillig voor zijn lot, het volgende naast hem slapend. Dan is hij dus zelfs daar, in dat kaalgeslagen landschap, niet helemaal alleen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.