Een huiskamer als podium voor kunst

Zij is kunsthistoricus, hij kunstenaar, en als Karin Straathof en Jan van der Ploeg met zijn tweeën al ooit uitgepraat zouden raken over de kunst, dan zwengelen de vrienden die zij van over de hele wereld te logeren krijgen de discussie wel weer aan....

Op doorreis naar tentoonstellingen elders, of tijdens zomaar een bezoek om bij te kletsen, vullen de collega's hun huiskamer aan de Leidsekade in Amsterdam gewoontegetrouw met een uitstalling van recente beelden en schilderijen, in het echt of via dia's op de muur, voor een nadere analyse van de laatste ontwikkelingen in hun werk.

Maar analyse is een indrukwekkend woord, te groot misschien. Straathof en Van der Ploeg vormen geen instituut - het gaat er in hun huis ontspannen aan toe. De liefde voor de kunst ontketent er goede gesprekken, in een voortgaande reeks logeerpartijen: te aanstekelijk om het daar bij te laten besloten Van der Ploeg en Straathof, die er daarom onder de naam PS sinds kort een groter publiek bij betrekken.

De royale voorkamer met uitzicht over de kade, fungeert nu als expositieruimte voor het werk van internationale kunstenaars. De eerste presentatie was gewijd aan de oranje doeken van de Australische schilder John Nixon; de tweede, op dit moment, omvat een vijftal kleine schilderijen van Signe Guttormsen (1964) en Ivar Tnsberg (1961) uit Denemarken: een duo dat zelf ook verder kijkt dan het eigen werk, en geruime tijd ontmoetingen ensceneerde in Kopenhagen. Daar leerde Van der Ploeg hen kennen. Hun Tidsrum Maleri bestaat niet meer, maar de kring van kunstenaarsinitiatieven blijft in beweging.

PS is de volgende steen in de vijver, met rondom uitdijende kringen. Niet alleen de vrienden verwittigen elkaar, ook de in musea en boekwinkels verspreide uitnodigingen worden opgepikt. PS is het onderonsje direct al ontgroeid: op de openingen 's zondagsmiddags stroomt het huis vol. De informele omgeving nodigt uit tot meer dan een drempelbezoek; de bewoners zien wildvreemden in kunstvrienden veranderen.

Toch is het werk dat zij tentoon stellen geen kijkcijferkunst. PS brengt vooral abstracte schilderijen: van Ivar Tnsberg drie smeuïg over het doek uitgesmeerde kwaststreken in glanzend rood en oranje. Roy Lichtenstein schilderde decennia geleden al een parodie op dit genre - een onpersoonlijke, striptekenachtige variant op het grote gebaar van de abstract-expressionisten - maar daar weigert Tnsberg zijn smaak door te laten bederven. Hij trekt zijn eigen sexy spoor door de volvette materie, in zijn monochrome Porno Paintings (1999).

Tegenover deze fysieke doeken ('eigenlijk té klein, té dik beschilderd, té glimmend en té vlezig', zoals Karin Straathof tevreden vaststelt), hangen de vergeestelijkte kleurenbanen van Signe Guttormsen: telkens twee tinten die elk één helft van een gebogen houten paneeltje beslaan, maar ook door elkaar heen schemeren en in elkaar overvloeien.

Dit in zichzelf gekeerde werk voldoet aan de omschrijving waarmee Tnsberg eens zijn eigen werk typeerde - en het autonome vormenspel van de abstracte kunst in het algemeen. Tnsberg herinnerde aan Kierkegaards wijsgerige vertelling over een man die een verzegelde kist openbrak, en op de bodem van die kist de verloren gewaande sleutel vond.

Ongeveer zo, of net iets anders, want andersom, werkt ook PS: met de beslotenheid van de huiskamer als een open podium voor de kunst en haar publiek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden