Column

Een Huis Vol bedient je van alle emoties

Tv-recensie Julien Althuisius

Een Huis Vol heeft maar een halfuurtje nodig om je van alle emoties te bedienen: verbijstering, vertedering en medeleven.

Foto kro-ncrv

Stel dat je begin dit jaar voor het eerst vader bent geworden. En dat je het afgelopen jaar misschien eens hier en daar hebt laten vallen dat je het allemaal soms wat zwaar vindt. Dan piep je na gisteravond wel anders.

Een Huis Vol (KRO-NCRV), waarvan gisteren het vijfde seizoen begon, volgt al een tijdje de familie Baumgard, een gezin met dertien kinderen. Als ze gaan picknicken moeten ze veertig bolletjes smeren, dat werk. De familie Baumgard is zo groot, zo ongrijpbaar; ze vormen een samenleving op zich. Je kijkt naar ze op de manier waarop je ook naar Joling en Gordon Over De Vloer keek: het is vermakelijk, maar dit gaat bij mij thuis natuurlijk nooit gebeuren.

Maar dat is waar de familie Adema - gisteravond voor het eerst in Een Huis Vol - de hoek om komt. Alex en Anne hadden al twee dochters en dachten: weet je wat, we doen er nog eentje bij. Kan je je ook nog wel iets bij voorstellen. Maar het werd een vierling. 'Ze zijn 18 september geboren', zei vader Alex aan het begin van de aflevering. Hij stond op het punt naar het ziekenhuis te gaan om zijn vier nieuwe dochters en zijn vrouw op te halen. Ze moesten drie maanden in het ziekenhuis blijven omdat de meisjes prematuur waren en het even spannend was geweest. 'Nu is het moment gekomen dat ze thuis komen.' Hij sprak het uit met het enthousiasme van een NS-medewerker die meedeelt dat alle treinen zijn uitgevallen en nooit meer zullen gaan rijden. Het bloed was nu al helemaal uit zijn gezicht weggetrokken.

Anna werd tijdens haar zwangerschap voor de keuze gesteld of zij en Alex alle vier de baby's geboren wilden laten worden. Het stel ging niet voor 'een reductie' en besloot, zoals ze het zelf aandoenlijk verwoordden, om 'liever slapeloze nachten te hebben van heel veel liefde, dan slapeloze nachten van wat je mist.' Aldus: Ymre, Meike, Aukje, Eefke, Hiske en Jinthe.

Een Huis Vol schakelde handig heen en weer tussen het nieuwbakken volleybalteam uit de Achterhoek en de vijftienkoppige Haagse familie Baumgard, vergeleken met de Adema's een geoliede machine. Gisteren verhuisde vader Eugene een complete zithoek met het geduld dat je alleen maar kan hebben als je al het willen hebt laten varen.

Een halfuurtje maar heeft het programma nodig om je van bijna alle emoties te bedienen die je als kijker maar kunt wensen. De plaatsvervangende verbijstering van het vierling-gegeven; de vertedering bij die hulpeloze kleine baby'tjes en het meeleven met de begrijpelijke tranen van moeder Anna. Al met al sympathieke en ontroerende televisie.

Maar goed, laten we elkaar niet voor de gek houden. Het ging natuurlijk gewoon om dat ene shot van de gigantische vrieskist vol flessen afgekolfde moedermelk.

V's televisierecensententeam bestaat uit Hanna Bervoets, Gidi Heesakkers, Frank Heinen, Haro Kraak en, deze week, Julien Althuisius.

Meer over