FilmrecensieWe Summon the Darkness

Een horrorfilm waarin de rollen van slachtoffers en daders rigoureus worden omgedraaid ★★★☆☆

Ze zijn vrijwel altijd het slachtoffer in horrorfilms als We Summon the Darkness: de drie knappe jonge vrouwen die we in de openingsscène leren kennen als Alexis, Bev en Val, roadtrippend over de lange snelwegen van een dunbevolkte Amerikaanse staat omdat ze per se bij dat ene fantastische heavymetalconcert willen zijn. Onderweg lispelt de pompbediende van een louche tankstation nog wat over ‘het kwaad in de wereld’ en elke krantenkop rept over een satanistische moordsekte, maar omineuze voortekenen bestaat hier slechts om te worden weggelachen. We Summon the Darkness onderscheidt zich vervolgens van duizenden soortgelijke films door de rollen van slachtoffers en daders na zo’n halfuur rigoureus om te draaien. Hoewel die gimmick eigenlijk te weinig wordt overstegen komen er voldoende noemenswaardige momenten uit voort, waaronder een wurgscène op Belinda Carlisles monsterhit Heaven Is a Place on Earth.

We Summon the Darkness

Horror

★★★☆☆

Regie Marc Meyers

Met Alexandra Daddario, Amy Forsyth, Maddie Hasson, Keean Johnson, Johnny Knoxville

91 min., in 58 zalen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden