Review

Een haarscherpe uitvoering onder leiding van Marcus Creed

null Beeld
Beeld

Er is weinig 20ste-eeuwse muziek waaruit zo'n blijmoedigheid spreekt als uit die van Olivier Messiaen. Het werk van de Franse componist is één grote lofzang op de schepping. In de tinkelende pianonootjes in Trois petites liturgies de la présence divine hoor je Messiaens geliefde vogeltjes kwinkeleren, als afwisseling met de engelachtige, in fondanten klanken gevatte vrouwenstemmen.

Daar blijft het niet bij in dit werk uit 1943: klokgelui, spreekkoren, ketsende akkoorden en de elektronische oouueeii-geluiden van de ondes Martenot maken de loftuitingen hier en daar flink luidruchtig.

Het motet O sacrum convivium fungeert als rustpunt, waarna Messiaen het in Cinq rechants over een nog speelsere boeg gooit. Bij teksten als mayoma kalimolimo denk je gauw aan fritessaus of priklimonade, maar het gaat toch echt over de liefde. De zangers van het Deens Nationaal Vocaal Ensemble, het Nationaal Concertkoor en het Nationaal Kamerorkest leveren bevlogen en haarscherpe uitvoeringen onder leiding van Marcus Creed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden