Eén grote speeltuin, dat is de kolossale Electriciteitsfabriek in Den Haag voor installatiekunstenaar Zoro Feigl

Bezoekers wil hij betrekken bij zijn experimenten

Zijn draaiende, schurende en zwiepende kunstwerken zijn vanaf vrijdag te zien.

Zoro Feigl in de Electriciteitsfabriek in Den Haag. Foto Najib Nafid

'Wacht, ik zal even wat dingen aanzetten.' Zoro Feigl beent door de kolossale turbinehal en zet enkele knoppen om. Een rond, rood dekzeil begint steeds sneller om zijn as te tollen en ontvouwt zich meters boven de vloer tot een klaproos van 9 meter doorsnee. Een geel lint maakt bokkesprongen door de lucht. Motoren laten twee vuistdikke scheepstouwen over de vloer draaien. Zes hoepels, hangend aan een stalen buis, hobbelen chaotisch heen en weer én door elkaar heen. Een krullende brandslang zet uit en krimpt weer in.

NEST

In het voormalige kantoorpand van de Electriciteitsfabriek zit Nest, een vaste tentoonstellingsruimte van 400 vierkante meter. Zoro Feigl stelde hier de groepstentoonstelling Another Dimension samen, 'over de verste hoeken van de kosmos en ontzag voor het fictieve, onzichtbare en buitenaardse'. Met werk van onder anderen Panamarenko, Frank Ammerlaan en Oscar Peters. Another Dimension is gelijktijdig te zien met Feigls expositie Infinity, van 12/1 t/m 11/3.

De even stoere als poëtische installaties van Zoro Feigl (34) zijn vanaf vrijdag te zien in de Electriciteitsfabriek aan het De Constant Rebecqueplein in Den Haag, industrieel erfgoed uit 1906. 'Het is moeilijk deze ruimte niet met een grijns te betreden', zegt hij, niet doelend op zijn eigen werk, maar op de rauwe hal van 40 meter breed, 60 meter diep en 40 meter hoog. 'Voor mij is dit één grote speeltuin. Al is het af en toe ook wel beangstigend. Allemachtig, wat is het groot. Hier worden mijn installaties, die best wel volume hebben, toch opeens een gewoon werkje.'

Feigl, in 2007 afgestudeerd aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam en in 2013 publieksfavoriet bij de Volkskrant Beeldende Kunst Prijs, maakt installaties die draaien en zwiepen, schuren en schuimen. De expositie Infinity omschrijft hij als een 'experimentele solotentoonstelling en werkplaats waar het draait om oneindigheid, beweging en ritme'.

Lees verder onder de foto

Foto Najib Nafid

Spectaculaire kunstwerken? Zelf vindt hij zijn werk juist vrij minimalistisch. 'Ik probeer één element te nemen en daar alles uit te puren.' Spektakel, dat zijn eerder de kinetische installaties van Jean Tinguely of de getormenteerde marionetten van Jordan Wolfson, vorig jaar de sensatie in het Stedelijk Museum in Amsterdam. 'Tinguely en Wolfson stapelen allerlei elementen en effecten op elkaar, terwijl ik de essentie zoek. Ik wil de dingen niet alleen theoretisch begrijpen, maar er ook fingerspitzengefühl bij krijgen, om zo de oerkracht van de wereld een beetje aan te kunnen. Op school leer je wel hoe de natuurkrachten werken, maar niet hoe ze voelen.'

Neem de installatie Monolith, die buiten voor de Electriciteitsfabriek staat. In een bassin met water staat loodrecht omhoog een lopende band. Het water wordt omhoog gevoerd; een deel valt halverwege in onregelmatige golfjes weer omlaag, maar een ander deel lijkt zowaar een meter of drie omhoog te stromen. Wat is het geheim?

'Er is geen geheim, je hebt het goed geanalyseerd', zegt Feigl. 'De band voert het water recht omhoog. Door te variëren met de snelheid beïnvloed ik de patronen van het water.' Hij krijgt voortdurend de vraag hoe zijn installaties precies werken. 'Ik leg het graag uit, maar je kunt het meestal zelf ontdekken door goed te kijken. We vragen ons sowieso veel te weinig af hoe de dingen functioneren die we elke dag zien en gebruiken.'

Feigl kocht ooit een fitness-loopband bij een kringloopwinkel. Toen die na allerlei experimenten smerig was geworden, maakte hij de band schoon door deze draaiend boven een bak water te houden. Zo ontstond het idee voor Monolith en vergelijkbare grote en kleine installaties met water, stroperige verf of schuimende substanties.

De bezoekers wil hij betrekken bij zijn experimenten. Zo staat in de turbinehal een groot houten platform op vier stalen veren. Feigl, balancerend op het plateau: 'Ik weet nog niet precies wat we ermee gaan doen. Misschien komt er een 10 meter hoge paal op te wiebelen, of laten we duizend stuiterballen los.'

Feigl beschouwt de Electriciteitsfabriek als zijn winterwerkplaats. De spullen uit zijn vaste atelier in Amsterdam zijn allemaal hier naartoe verplaatst, op enkele zware machines na. Hierna gaat alles door naar de Belgische Kempen, waar hij een boerderij heeft gekocht met een aantal schuren. Amsterdam is te klein en te duur geworden voor de schaal waarop hij werkt.

Eerst gebeurt er nog vanalles in de monumentale Electriciteitsfabriek. Werklust heeft Zoro Feigl genoeg. 'Er zitten 14 dagen in een week en 48 uur in een dag.'

Zoro Feigl, Infinity. Electriciteitsfabriek Den Haag. Opening 12/1, 19.00 uur. T/m 11/3.

Meer over