Tips Crossing Border Festival

Een grenzeloos aanbod aan auteurs en artiesten: dat is de kracht van het Crossing Border Festival

Téa Obreht is een van de meer onbekendere namen die aanwezig zijn op het Crossing Border festival. Beeld Getty / Bewerking Studio V

Natuurlijk is het leuk om op een festival even te gaan kijken en luisteren naar een auteur die je al jaren waardeert (Hilary Mantel), of om wie je bij voorbaat al in de lach schiet (Howard Jacobson, en dan ook nog in gesprek met Micha Wertheim). Of omdat je benieuwd bent naar de man die al jaren op de lijstjes met Nobelprijskandidaten staat (de Hongaarse meester László Krasznahorkai). 

Of om Nathalie Léger te zien, directeur van een instituut dat schrijversarchieven beheert en auteur van het schitterende boekje Aanvulling op het leven van Barbara Loden (7 jaar geleden geschreven, dit jaar vertaald) over de mysterieuze actrice, die leefde van 1930 tot 1978. De enige film die Loden maakte en waarin ze zelf de hoofdrol speelde, de cult-klassieker Wanda (1970), zou na het gesprek met Léger worden vertoond – ware het niet dat de gage voor het vertonen van de film zo hoog was, dat het hele idee deze week moest worden afgeblazen. Geen Wanda, én geen Léger in Den Haag, het is spijtig. En nog een afzegging; wie zich had verheugd op Nana Ekvtimishvili, die in Het perenveld zo fraai terugkeert naar Tbilisi in de jaren negentig; ook afgezegd, want ze krijgt een kind, dat de voornaam van haar moeder vast snel onder de knie zal hebben.

Wat naast de bekendere namen het Crossing Border festival al decennia onweerstaanbaar maakt, is de mogelijkheid om ontdekkingen te doen. Téa Obreht (34) bijvoorbeeld, die op haar 12de van Belgrado naar Amerika kwam, in 2011 de Orange Prize for Fiction won en nu een historische roman heeft geschreven, Inland, die speelt in Arizona, 1893.

De veelzijdige Kate Tempest, de duistere muziek van Soap & Skin uit Oostenrijk, of die van de Tunesische superster Emel Mathlouti (‘de Fairuz van haar generatie’), de door grote literaire prijzen plotseling beroemd geworden Rob van Essen en Martin Michael Driessen, de tijdens het festival bloggende Caroline Albertine Minor en Asha Karami, of de IJslander Jón Kalman Stefánsson in wiens roman Het verhaal van Asta een man van een ladder valt om in de daaropvolgende 400 pagina’s te blijven zweven tussen hemel en aarde. Of de Ierse Nicole Flattery, die weet wat zwarte humor is.

Het is veel te veel. En dat is juist goed. Het bewijst hoe grenzeloos het aanbod is, en dat je nooit blasé kunt zeggen alle auteurs en artiesten die ertoe doen onderhand wel zo’n beetje te kennen.

Crossing Border festival, 29/10 t/m 3/11, Centrale Bibliotheek en Theater aan het Spui, Den Haag.

Lees meer over het aankomende Crossing Border festival:

Tunesische strijdliederen en nummers die net zo sterk zijn als literaire romans? Hier de muziektips voor het Crossing Border festival

De manier waarop de aidscrisis Chicago teisterde in de jaren tachtig, is volgens schrijver Rebecca Makkai te vergelijken met een oorlog. In haar roman The Great Believers wil ze de slachtoffers daarom eindelijk de aandacht geven die ze verdienen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden