PicsFloortje Smit

Een gemiste kans om de Oscars uit te stellen: misschien zijn de zwarte schapen wel veel leuker

Beeld Corbis via Getty Images

 Floortje Smit, filmrecensent, werpt haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.

Nu Hollywood voorzichtig opstart en iedereen langzaam uit zijn villa’s kruipt, knipperend ­tegen het eeuwige zonlicht, wil dat niet zeggen dat de filmindustrie draait als tevoren. Deze week moest zelfs de Academy in covid-19 zijn meerdere erkennen: de Oscars zijn uitgesteld.

Daar zadelt de Academy de internationale filmwereld fraai mee op. Naast het filmfestival van ­Cannes is de Oscaruitreiking een van de ijkpunten in het filmjaar waar veel, zo niet alles op een of ­andere manier van afhangt. Festivals als Venetië en ­Toronto dienen (deels) als etalage voor kanshebbers, andere prijzenshows dienen als indicator. ­Releases van hartverwarmende publieksfilms over Belangwekkende Thema’s of biopics met getransformeerde sterren worden zo gepland dat ze bij de stemmers nog precies lekker in het geheugen liggen als ze de stembriefjes invullen.

Het is precies die categorie films die de Academy met deze beslissing een handje wil helpen. Dit zijn namelijk films waarvan de productie door corona stil kwam te ­liggen. De Oscarlokfilms, kortom, zijn nog niet af.

Jimmy Kimmel maakte al de grap dat het uitstel een nogal opzichtige poging is om te voorkomen dat de makers van Sonic the Hedgehog straks de Oscar voor Beste film pakken. Maar er waren wel degelijk prachtige films die dan kans hadden ­gemaakt. Films die anders ondergesneeuwd zouden worden door de sterrenfilms en het publiciteitscircus. Films die net zozeer kans mogen maken als – zeg – Ford vs. Ferrari. In plaats van het geijkte ene zwart schaap had de Oscarrace dit jaar kunnen bestaan uit louter zwarte schapen.

Filmjournalist Bigle Ebiri noemde er een aantal op de site van VultureDa 5 Bloods van Spike Lee, de wonderlijke biopic Shirley met een werkelijk fenomenale Moss als horrorschrijver Shirley Jackson, pakketbezorgersdrama Sorry We Missed You van Ken Loach, abortusfilm Never Really Sometimes ­Always, de geestige westernfabel First Cow, waarin Kelly Reichardt de wortels van de Amerikaans ­samenleving onderzoekt, en waarom niet, de ­Chinese neonoirthriller The Wild Goose Lake.

Zonder veilige, brave keuzen voor handen had ­Loach dit jaar de champagne kunnen doorgeven aan Lee. Er hadden meer vrouwelijke regisseurs ­genomineerd kunnen zijn dan mannen. Er hadden daadwerkelijk mensen van kleur in de zaal kunnen zitten. Het is precies wat de Academy zégt te willen – vorige week werden nog meer ‘inclusiviteitsmaatregelen’ aangekondigd – en wat zou die competitie opwindend zijn.

Hollywood wil het liefs zo snel mogelijk gewoon weer terug naar het oude normaal. Dat willen we ­allemaal, maar in dit geval is het toch jammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden