Een gebrek aan griezelfactor slaat Sweeney Todd dood

Mooi die menselijkheid voor de duivelsbarbier, maar het gebrek aan griezelfactor doet de voorstelling doodslaan.

Beeld De Nationale Reisopera

De opening is sinister. In de muziek van musicalgenie Stephen Sondheim zit onheil besloten: dissonante akkoorden, woelige motieven. Het decor is nog ingepakt in oude lappen, de rookmachine pompt, het koor orakelt boven de orgelklanken: 'He served a dark and hungry god.'

De Broadwaymusical Sweeney Todd uit 1979 - die vaker door operahuizen wordt geproduceerd, vanwege de complexe muziek en bijna geheel vocale opbouw - staat bekend als een horrormusical. Het Victoriaanse verhaal van de bleke barbier die na een onterechte gevangenisstraf terugkeert om wraak te nemen op de moordenaar van zijn vrouw, is bloederig. Donker begint ook de enscenering van Marcel Sijm.

Maar snel wordt duidelijk dat Sijm zich niet op de duistere kant van het verhaal wil concentreren. Hij wil een barbier als gewone man, iemand waarmee we ons identificeren.

Scène uit Sweeney Todd Beeld de Nationale Reisopera

Zodra de canvaslappen omhoog worden gehesen zien we een enorme IKEA-gele kubus als pie shop van Mrs. Lovett (Sanne Wallis de Vries). Sloeberige Londenaren verorberen als onstilbare consumenten de vleespasteien, gemaakt van de vermoorde, gladgeschoren klanten van Todd. De vrolijke supermarkt drukt de vernuftig gebouwde gehaktmolen naar de achtergrond van het toneel.

Todd (de 66-jarige bariton Dale Duesing) komt op in leren jasje, spijkerbroek en plastic tas onder de arm. Hij doet in niets denken aan de creep die onder anderen regisseur Tim Burton van hem maakte. Hij is gewoon een vermoeide, oude man, haast een schoolmeester. Wanneer hij doodgemoedereerd zijn eerste scheermes in iemands keel steekt, geloof je hem niet. Mooi idee die menselijkheid, maar de balans is zoek.

Duesing zingt prima - al is zijn stem niet meer zo elastisch - en een liefdeslied geeft hij de juiste emoties mee. Maar zijn gebrek aan griezelfactor doet de voorstelling doodslaan, zeker als er nog weinig gebeurt in de eerste helft, wanneer de intriges zich nog moeten ontvouwen.

Dit terwijl de muziek van Sondheim zo zijn best doet het naderende onheil te verkondigen, Het Gelders Orkest strak bij elkaar gehouden door Jeroen Sleyfer, en terwijl de casting van Wallis de Vries nog wel zo'n goed idee was: ze is vocaal niet sterk, maar haar operagroenheid en Hollandse accent geven haar een onweerstaanbare onschuld mee. Dat had een fascinerend contrast opgeleverd naast een duivelsbarbier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.