Review

Een fascinerend actuele Elektra

Een hoogtepunt in de samenwerking van regisseur Julie Van den Berghe en schrijver Bernard Dewulf is deze fascinerend actuele Elektra.

Chris Thys (Klytaimnestra) en Lien Wildemeersch (Elektra).Beeld Phile Deprez

'Kunnen we iets anders doen? Iets dat ik nog niet weet?' Verveelt Kassandra zich? Er zijn vreselijke dingen aan de hand, maar ze is er niet erg van onder de indruk. Dat heb je als zieneres, je staat nergens meer van te kijken. Op de achtergrond klinkt een nostalgisch liedje, een teruggekeerde zoon vermoordt zijn moeder, op aandringen van zijn zus.

Tantalos

Elektra, ze is me er eentje. Telg uit het verdoemde geslacht Tantalos, waar wraak op wraak volgt in een ogenschijnlijk onstuitbare neerwaartse beweging. Een onuitputtelijk mythologisch gegeven uit de Griekse oudheid, waarover Aischylos, Sophocles en Euripides geestdriftig hun licht lieten schijnen - iets waarvan we vandaag de dag nog steeds de vruchten plukken. Zeker ook wanneer schrijver Bernard Dewulf (1960) en regisseuse Julie Van den Berghe (1981) zich erover buigen, blijkt nu maar weer bij het zien van Elektra bij NTGent.

Dewulf tekende voor de bewerking: licht, dichterlijk, modern, puttend uit de oude bronnen maar ook uit materiaal dat acteurs hun personages toebedachten, en gesprekken met oorlogscorrespondent Annabelle Van den Berghe (zus van); Julie Van den Berghe ensceneerde. Met voorstellingen als Een Lolita en Cyrano werd al duidelijk dat zij een solide combinatie vormen, maar in deze Elektra komt alles wel heel mooi samen en bereiken zij samen met cast, muzikanten en scenograaf een hoogtepunt.

In een fraai paleisdecor (Niek Kortekaas) laten de koperblazers voorzichtig horen waar iedereen op wacht: wind. Wind in de zeilen van legerleider Agamemnon, waarmee zijn vloot kan uitvaren naar Troje. Hij staat zo te popelen ten oorlog te trekken dat hij bereid is zijn dochter Ifigeneia te offeren voor een briesje. En daar gaan we: de dood van het kind is het begin van weer een reeks wrede gebeurtenissen, die je vanuit allerlei perspectieven kunt benaderen. Vanuit dat van Elektra dus, hier.

Een gedreven kind

Haar moeder Klytaimnestra zegt het al: Elektra is een gedreven kind, dat er niet voor terugdeinst haar eigen konijntje om te leggen. Even later zien we haar oefenen op een accordeon, lekker fanatiek (en erg grappig). Het is tekenend voor de hele voorstelling, die de verschrikkingen benoemt, maar er ook humor tegenover zet en lucht toelaat.

Daarbij hebben de spelers de ruimte gekregen hun personages van eigen pyschologische context te voorzien. Zo wordt Elektra benevens de nietsontziende furie die haar moeders dood bewerkstelligt, een meisje dat eenzaam en liefdeloos opgroeit, iemand die wegduikt in de muziek, last heeft van nachtmerries, zich vaak in de steek gelaten voelt.

Lien Wildemeersch speelt haar prachtig; met als climax het moment waar ze haar moeder aanspreekt op haar emotionele afwezigheid en haar de mogelijkheid biedt de gebeurtenissen te keren. Chris Thys als Klytaimnestra biedt indrukwekkend (tegen-)spel. En zoals gezegd, iedereen is op dreef, Servé Hermans in verschillende rollen, Anne-Chris Schulting als Kassandra, Jaap Spijkers als macho Agamemnon en het trio dat de fijne muziek maakt. Een fascinerend actueel geheel beklijft, met die vraag van Kassandra die aan waarachtigheid wint: 'Kunnen we iets anders doen?'

Wekelijks kiezen de Volkskrant en 1e Rang.nl een gezamenlijke uitgaanstip uit het theater- en podiumaanbod. Deze tip verschijnt in de digitale cultuuragenda van de Volkskrant en op de site van 1e Rang. Kijk voor de speellijst op www.1erang.nl .

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden