Review

Een effectieve en emotionele oproep tot medemenselijkheid

Loach doet een effectieve en emotionele oproep tot medemenselijkheid. I, Daniel Blake heeft soms meer weg van een emotioneel pamflet dan van een realistisch drama.

Katie (Hayley Squires), Daisy (Briana Shann) en Dan (Dave Johns) in de film I, Daniel Blake.

Geen cineast op aarde goot het falen van de overheid zo vaak in aangrijpend drama als Ken Loach (80). Die weet dan ook precies wat hij doet met zijn filmische testament voor de eerzame Britse arbeider. Het hoofdpersonage in I, Daniel Blake is een slachtoffer, maar de van een hartaanval herstellende timmerman stelt zich niet als zodanig op, en juist dat maakt zijn neergang zo schrijnend.

I, Daniel Blake

Drama
Regie: Ken Loach.
Met Dave Johns, Hayley Squires.

100 minuten., in 40 zalen.

Tegen de diagnose van zijn arts in, wordt bijna-zestiger Daniel voldoende fit verklaard door zijn uitkeringsinstantie en verplicht tot allerlei sollicitatieactiviteiten. Hij gaat in beroep, maar loopt vast in een cynisch en destructief bureaucratisch systeem.

Terwijl professioneel argwanende loketmedewerkers hem als 'weigeraar' categoriseren en met sancties dreigen, demonstreren Loach en zijn vaste scenarist Paul Laverty in tal van scènes de altruïstische inborst van diezelfde Daniel. Die springt direct op de bres voor Katie (Hayley Squires), een alleenstaande moeder die al even onrechtvaardig wordt behandeld door de instanties. Hij ontfermt zich over haar kinderen, zonder ook maar iets terug te verlangen.

Zo'n geïdealiseerd personage, een bijna-heilige, zou op de zenuwen kunnen werken, zeker binnen Loach' verder naturalistisch getoonzette drama, maar met stand-upcomedian Dave Johns strikte de regisseur een uitstekende, nuchtere vertolker. Johns speelt een fiere én fragiele man, die met (zelf)spot weet te maskeren dat hij nog maar net het hoofd boven water houdt. Daniel enkel over straat zien sjokken, de kale, vaalbleke kop verstopt onder die iets te grote muts, is voldoende om met hem mee te voelen.

Loach maakt de cirkel rond met I, Daniel Blake. Zijn in Cannes met de Palme d'Or geëerde drama behandelt dezelfde thema's als Cathy Come Home (1966), die een debat losmaakte over de kwalijke rol van overheidsinstellingen. Het is er niet beter op geworden, sindsdien. Veteraan Loach verpakt zijn uithaal naar de Britse overheid ditmaal nog nadrukkelijker als aanklacht.

Daarbij offert de Brit ook iets op: soms heeft I, Daniel Blake meer weg van een emotioneel pamflet of een noodkreet dan uit het leven gegrepen drama. Wat het script aan verdere ellende in petto heeft voor Daniel en Katie, laat zich makkelijk voorspellen. Loach compenseert die zwaktes in het scenario wel: een wanhopige, rauwe en vernederende scène met Katie in een voedselbank is indrukwekkend. Zo ook de onzinnige, bijna wrede sollicitatietraining van Daniel. I, Daniel Blake is een effectieve en emotionele oproep tot medemenselijkheid.

Ken Loach: al vijftig jaar een filmende activist

Met zijn nieuwste film I, Daniel Blake schetst tweevoudig Gouden Palm-winnaar Ken Loach ( 80 ) een zorgwekkend beeld van de online overheid. Loach heeft het altijd opgenomen voor anderen, maar wat betekent het digitale tijdperk voor hemzelf? Lees hier het hele interview (+).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden