Review

Een echt meeslepende musical blijft een verre droom

De acteurtjes krijgen stevige dialogen voor de kiezen.

De klas uit de familiemusical Waanzinnig Gedroomd bestaat uit karikaturenBeeld Jan Veenhof

Van HEMA tot Hazes, van bijna alles valt een musical te maken. Denken producenten. En dus moet ook het beroemde VARA-koor Kinderen voor Kinderen eraan geloven, vanwege het 35-jarig jubileum met de familiemusical Waanzinnig gedroomd.

In 1979 bedacht programmamaker Flory Anstadt, in navolging van een Israëlisch programma, een televisiejeugdkoor. Kinderen voor Kinderen begon als eenmalige speelgoedactie voor ziekenhuizen in de Derde Wereld. Maar het Gooische koorrrrr werd een begrip op zich, met Ik heb zo waanzinnig gedroomd als eerste van een lange reeks hits met maatschappelijke thema's, zoals pesten, zelfmoord, echtscheiding, dood, discriminatie en geld. Maar ook vakantie, sport en dierenliefde blijven geliefde onderwerpen, vaak per brief door kinderen zelf aangedragen.

Nu heeft acteur Roeland Fernhout (Toneelgroep Amsterdam) een script geschreven dat zigzagt langs bekende nummers, waarvan couplet en eerste refrein worden gezongen en begeleid in een nieuwe, frisse muziekbewerking.

Dat script hapert, het loopt over van de goede bedoelingen. Natuurlijk mogen hits als titelnummer Waanzinnig gedroomd, Ha, ha, ha, je vader en Meidengroep niet ontbreken, maar er wordt te nadrukkelijk naartoe gespeeld. Bovendien komt de onderliggende boodschap nu voortdurend expliciet aan de oppervlakte en dat levert kromme situaties op van tamelijk eenduidige personages.

Acteurtjes

Hoofdpersoon Guus, basisscholier, mist zijn overleden vader, een muzikant (overigens een mooie, onnadrukkelijke rol van Niels Gooijer met melancholieke interpretatie van Ik word altijd wakker met een wijsje in mijn hoofd). Guus zorgt tot in het absurde voor zijn altijd werkende moeder. Als hij dan ook nog een rotklas treft, waar pesten de norm is, probeert hij zijn verdriet tijdens het koken met keukengerei weg te drummen.

Die klas, inclusief autoritaire directeur, bestaat uit karikaturen, van nerd Daan (directeurszoon) tot jongensmeid Lily. De acteurtjes, tussen de 8 en 14 jaar, zijn prima klaargestoomd voor hun rol. Maar ze krijgen stevige dialogen voor hun kiezen, temeer daar het kinderproblemen regent in de liedjes. Een paar acteurs in spé lukt het te knipogen naar hun eigen rol, zoals Tess van de Camp, Mylène Waalewijn en Stijn Roosendaal. Maar het blijven kinderen die serieus toneelspelen. De vijf volwassen acteurs houden zich ook nog eens spelend in, om de kinderen niet te overvleugelen.

Acteurs als Steyn de Leeuwe (speelde onder meer Kees de Jongen bij de Toneelmakerij) en Ian Bok (de oude Cruijff in de televisierie Johan) hebben meer in hun mars dan een voorspelbare strijd tussen een anti-autoritaire muziekleraar en een starre regeltjesdirecteur. Fraai is wel dat de acteurs ook musiceren, ter ondersteuning van muzikaal leider Thijs Cuppen (verscholen in ludieke megaverhuisdozen met licht doorschijnende wanden).

Zo onderstrepen ze de boodschap van Waanzinnig gedroomd: muziek maakt alles dragelijk en iedereen kan muziekmaken. Maar een echt meeslepende musical blijft een verre droom.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden