Column Sylvia Witteman

Een echt ­fanatieke lezer interesseert het niets of zijn lectuur op papier staat of op een schermpje

Het leven is vol hindernissen. Zelfs wie zoiets braafs wil doen als een boek kopen krijgt met kwellende gewetensnood te kampen. Je kunt naar een boekwinkel gaan om daar het begeerde boek aan te schaffen. Dat is leuk, want je kunt daar tevens bladeren in andere boeken, omslagen bekijken, flapteksten lezen, enthousiast raken over een stuk of acht boeken, er achter komen dat nu net dat éne boek dat je hebben wou uitverkocht is, en dan in Godsnaam al die ándere zeven boeken afrekenen en naar je hol slepen. Zoiets loopt lelijk in de papieren, en dan heb je dus nog steeds dat éne boek niet.

Je kunt het begeerde boek tevens ­bestellen bij een groot verzendhuis. Ook dat heeft voordelen: het gaat snel, je hoeft er je huis niet voor uit, je kunt de ­recensies van andere lezers doornemen (al gaan die vaak niet veel dieper dan ‘best wel spannend’ bij de nieuwste Dan Brown of ‘ik viel erbij in slaap’ over ­Madame Bovary) en het boek wordt prompt bezorgd, soms dezelfde dag nog. Nadeel: als wij allemaal onze boeken bij dat beruchte grote verzendhuis blijven kopen gaat de kleine boekhandel failliet, en dan kunnen we daar dus nooit meer gaan staan bladeren.

De derde optie is het E-book. Dat gaat nóg sneller en makkelijker, je hebt het boek meteen, het is een stuk goedkoper en het klimaat wordt gespaard, want een e-book hoeft niet gedrukt/vervoerd/bezorgd te worden. Maar: je hebt dat boek dus niet fysiek in handen, en veel mensen vinden dat onprettig. Over het algemeen zijn die mensen zogeheten ‘één-boek-per-maand-watjes’: een echt ­fanatieke lezer interesseert het immers niets of zijn lectuur op papier staat, op een schermpje, of op de roomwitte onderbuik van een dode leguaan.

Afgezien daarvan: er zijn nu eenmaal erg veel van die papieren-boekliefhebbers. Die werden tot voor zeer kort verscheurd tussen hun liefde voor de kleine, onafhankelijke boekwinkel en het gemak van het grote, kapitalistische verzendhuis; ja, in zekere kringen hoorde ik al spreken van ‘Bol-schaamte’.

Speciaal voor dit soort mensen wordt er sinds afgelopen maandag een kleine mooie ritselende revolutie afgedraaid: Bookaroo. Wie daar een boek bestelt krijgt het niet vanuit de neonverlichte kerkers van Bol of Amazon thuis geleverd, maar uit de dichtstbijzijnde echtemensenboekwinkel. Een sympathiek initiatief, al is het de vraag of we onze brandende aarde daarmee gaan redden.

En dan is er nóg een prettige manier om in het bezit van een boek te komen, namelijk serendipiteit. Een uitdragerij, de erfenis van een oudtante, achter­gelaten pockets bij het sluiten van de ­koningsvrijmarkt, of, en mijn hart springt elke keer op als ik er een zie: zo’n minibibliotheekje op straat waar je boeken kunt achterlaten of meenemen, met gesloten beurs.

Van de week trof ik daar Afke’s tiental. Ik kende het natuurlijk uit mijn hoofd, maar begon toch vertederd te bladeren. Ha, daar was de scène waar kleine Jetse een stuk roggebrood met ‘fijngewreven aardappelen’ staat te eten: ‘Hij hapte op die manier de hele korst van het brood af, zodat alleen het middelste gedeelte overbleef. Dat was het lekkerste stukje, waar de aardappelen het dikste waren opgesmeerd. En dat stukje zag eruit als een langwerpige ster met punten, helemaal omgeven door een rand van tand­afdruksels. ’t Was mooi. Haast jammer om ’t op te eten, maar toch. Jetse had zo’n honger, en dit was juist het allerlekkerste hapje.’

Ik wens u een mooie zomer vol leesplezier. Zelf ga ik nu per omgaande aardappelen koken en fijnwrijven. Even kijken of Bol.com ook roggebrood verkoopt. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden