Een doodsaaie, volkomen verloren man

'Ik ben bezeten van mijn vak. Het mooiste vak van de wereld. De kerk bestaat niet meer, er wordt niet meer gelezen....

Anderhalf uur laat hij een volkomen verloren man aan het woord, die zijn mislukking probeert te verbergen achter allerlei dubieuze theorieën over hechten, eenzaamheid en afwisseling in het leven. Hij haalt zelfs God erbij om zijn miezerig bestaan te rechtvaardigen: 'Als we bedoeld waren om ergens aan te hechten, dan waren wij wel een rol plakband geweest. Hechten is hoop. Een leeuw op een kip laten passen is hoop.'

In tegenstelling tot de vorige solo's van Klunder wordt er dit keer niet met stemverheffing gesproken. De pianostemmer is een doodsaaie, passieloze man. Hij blijft de hele avond rustig op zijn pianokruk zitten. Soms trekt hij zijn wenkbrauwen een beetje samenzweerderig op als hij iets ondeugends over vrouwen zegt, en hij geeft eens een rukje aan de sleutel om een pianosnaar bij te stellen. Dan hebben we de bewegingen van de avond wel zo'n beetje gehad.

Elk woord heeft zijn vaste plek. In deze zorgvuldig opgebouwde voorstelling is geen ruimte voor improvisatie. Daarom is Klunder uitgeput. Maar als hij over het theatervak begint, stroomt er weer nieuwe energie door zijn forse lijf dat aan de deur van elke disco ongewenste gasten direct rechtsomkeert zou laten maken.

Klunder is een buitenbeentje in het cabaret. Hij koestert die plek ver van het midden, want 'de Opel Kadett is er al, dus die hoeven we niet meer uit te vinden.' Voorzichtig begonnen in de jaren tachtig met het duo Klunder & Co heeft hij zich ontwikkeld tot een van de meest eigenzinnige kleinkunstpersoonlijkheden.

Jeroen van Merwijk en Brigitte Kaandorp zweren bij zijn dwarse ideeën en regie-aanwijzingen. En Klunder op zijn beurt heeft veel affiniteit met dat soort artiesten waar de blues vanaf druipt. Humor is overwonnen tragiek en alleen als er genoeg leed in een artiest zit heeft hij trek in een regie-klus.

Hij keek erg uit naar het nieuwe programma dat hij met Brigitte Kaandorp zou maken. Daarom had hij voor De Pianostemmer een extra korte tournee gepland. Maar de geplaagde cabaretière belde hem onlangs huilend op om het nog een jaar uit te stellen.

'Ik snap dat wel. Twee kinderen, een gezin dat niet functioneert, altijd opgejaagd, altijd mensen die iets van haar willen. Met de blues zit het wel goed bij Kaandorp. Volgend jaar ook nog.'

Brodeloos zal Klunder niet raken. Zijn zalen zijn goed gevuld, en naast zijn regie-werk is hij artistiek leider van de Cabaretakademie in Rotterdam. Dat levert behalve geld ook de nodige irritaties op, want bij veel aankomende cabaretiers ziet hij meer ambitie dan passie. 'De ambachtelijkheid dreigt te verdwijnen. Gewoon met een stapel teksten aankomen, weggooien als het niet goed is en weer opnieuw beginnen, dat zie je niet zo veel meer. Het theater zit vol mooi-weer-voetballers.'

In de voorstellingen van Klunder regent het bijna altijd, er ligt ijzel op de weg, en er waait een koude, harde wind. Dan voelt Klunder zich in zijn element. Zo ook in De Pianostemmer. 'Ik kan piano spelen, ik kan een liedje zingen. Maar ik doe het niet. Het moet jeuken. Voor het publiek dat de theatercode niet kent is het een gevaarlijk ding, een taaie zit. Ik schreeuw mijn boodschap er niet uit als Youp van 't Hek, dat is niet interessant. Het is bij mij op de rand, tot aan de pijngrens.'

In Zaandam konden enkele bezoekers de pijn niet aan en verdwenen na tien minuten. Regisseur/vriend Kees Prins had al bij de allereerste try out, voor wat vrienden in een schuur, voorspeld dat het eerste kwartier niet zou worden gelachen. 'Iedereen kent wel zo'n man. Ik ken hem ook, heel goed zelfs, en ik haat hem. Eigenlijk speel ik hem altijd.

'Zo'n man die zijn starre standpunt niet verlaat, die niet wil inzien dat het allemaal diffuser is, dat het op honderd manieren kan. Al die mensen die zo schelden op hun bazen zitten allemaal zelf met een probleem. Ze zijn niet in balans. Daarom zijn ze aggressief in het verkeer en onuitstaanbaar. Ja, ik haat heel veel mensen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.