Recensie Boek

Een clitorisboek: taboedoorbrekend en toch preuts (drie sterren)

Het clitorisboek - Over het grootste raadsel van het vrouwelijk lichaam

Alexandra Hubin, Caroline Michel

Uit het Frans, vertaald door Marieke van Laake.

Nieuw Amsterdam; 160 pagina’s; € 15.

Het orgaan dat de hoofdrol speelt in het plezier dat vrouwen beleven aan seks, krijgt nauwelijks aandacht in alles van vrouwenbladen tot vakliteratuur: de clitoris. Aldus de Françaises Alexandra Hubin en Caroline Michel, respectievelijk psycholoog en seksuoloog, en journalist. En onderling praten vrouwen er doorgaans ook niet onbeschaamd over. Grote kans, dus, dat er misverstanden en onkunde bestaan over hoe vrouwen opgewonden raken en over hoe ze klaar kunnen komen. Met Het clitorisboek breken de schrijvers een lans voor meer openheid.

De clitoris werd in 1559 ontdekt door de Italiaanse anatoom Matteo Realdo Colombo. Het boek biedt verduidelijkende anatomische tekeningen. Opmerkelijk is hoe groot het ding is van de zichtbare ‘glans’ aan de top tot de onzichtbare gevoelige zenuwen aan de onderkant, tegen de vaginawand aan: 9 tot 11 centimeter.

Helaas raakte hij na 1850 in het verdomhoekje: toen werd de ovulatie ontdekt, waarmee definitief vaststond dat de clitoris geen rol speelt bij de voortplanting. Andere seksorganen uiteraard wel. Zo kan er in de vagina niet alleen een penis, ze vangt ook het sperma op, biedt een eventuele baby een uitgang en maakt menstrueren mogelijk. Zo niet de clitoris: die dient geen ander doel dan de vrouw plezier te verschaffen. Reden voor alle puriteinen, plus Freud, om het orgaan naar het verdomhoekje te verwijzen.

Vreemd is dat juist een boek dat het taboe wil doorbreken rond de vrouwelijke joystick vol staat met preutse eufemismen. Bij een precair onderwerp als dit is begrijpelijk dat de vertaler lastige keuzes moet maken. Maar om de clitoris nou stelselmatig een ‘roze knopje’ te noemen: alsof een vrouw een apparaat is dat seksueel aan en uit kan. In vrouwenbladen gaat het allang over een clit of klit, wat minder mutserig klinkt. Verder wordt het woord ‘kut’ vermeden. Vrouwen hebben een spleetje, een gleufje, een muisje. Of een vagina. ‘Neuken’ heet ‘penetratie’. Wat echt niet werkt, zijn technische formuleringen: ‘De toegang tot het vaginale genot hangt dus af van de tonus van het perineum.’

Afgezien van deze formele preutsheid, is er een hoop te zeggen voor een boek als dit. De schrijvers geven uitleg over vingeren en likken. Ze constateren dat vrouwen niet alleen onderling niet weten wat seksegenotes voelen, maar ook dat er grote verschillen zijn tussen wat vrouwen opwindend en lekker vinden. En dat dat uitvinden een kwestie is van veel oefenen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.