MUZIEKRECENSIEColin Benders en Boris Acket

Een climax van licht in een duistere tijd: Colin Benders en Boris Acket geven een show als een trip door het leven

Colin Benders aan het werk in TivoliVredenburg.Beeld Bart Heemskerk

De leegstand in de poppodia biedt naast zorgwekkende banksaldo’s voor de instituten ook ongekende artistieke mogelijkheden – we hebben al veel moois voorbij zien komen. Het project dat Colin Benders, voorheen bekend als Kyteman, heeft opgetrokken in TivoliVredenburg is uniek en had zonder corona nooit kunnen bestaan.

Benders kreeg samen met multimediakunstenaar Boris Acket een complete, geheel lege zaal Ronda tot zijn beschikking, bij wijze van basismateriaal. Hij kon de zaal inrichten naar zijn eigen wensen, en natuurlijk naar die van zijn gigantische modulaire synthesizer: zo’n bekende geluidsmuur die we nog kennen uit de pioniersdagen van de elektronische muziek. 

Benders en Acket bouwden in de Ronda een installatie op maat, met luidsprekers rondom het publiek en een uitgekiend lichtplan. Zo’n complete installatie had natuurlijk nooit voor één optreden in elkaar getimmerd kunnen worden. Benders en Acket treden in totaal veertien keer op in hun eigen universum, steeds met de maximale dertig man publiek in de zaal.

De twee lijken een soort planetair scheppingsverhaal te willen vertellen, iets over de plaats van de mens in iets veel groters. Het publiek schuift met Benders achter zijn metershoge apparaat, en vanuit tweezitsbankjes kijken we dus naar tientallen knipperende rode, blauwe en oranje lampjes. De geluidsgolven die Benders gedurende het eerste kwartier aan zijn modules onttrekt, zijn zacht en aarzelend, als een ontluikend organisme. Vanaf het podium richt een kleine, zoekende lichtbundel zich op het duister in de zaal.

Colin Benders en Boris Acket in TivoliVredenburg.Beeld Paulus van Drosten

Dan zwelt het geluid aan, en de textuur wordt korzeliger. De donkere, omfloerste bassen klinken dreigend, als een bombardement ergens in de verte. En van links, rechts en achteruit de zaal rollen hakkelende ritmen, waardoor je als toeschouwer het idee krijgt met je hoofd midden in het werk te zitten, of in een bedwelmende bubbel van geluid en flitsend beeld.

Want de lichtshow wordt steeds indringender. Een strakke, witte lichtbundel schijnt op een reeks spiegelende bouwlampen, die de lichtstraal steeds een andere invalshoek geven. De muziek van Benders blijft warm en hypnotiserend: de repetitieve arpeggio’s doen denken aan het bubbelende synthesizerspel van pioniers als Tangerine Dream en natuurlijk Jean-Michel Jarre. Het versterkt het idee dat we in de Ronda zijn terechtgekomen in een soort ruimteschip, bij een zoektocht van de mens naar een planeetje verderop.

De lichtbundels worden steeds strakker en majestueuzer: tegen het einde van de show bouwt het licht een helwitte kathedraal van rechte lijnen, die reiken naar de hemel. En bij het slot vlammen aan de zijkanten van de zaal ineens twee rijen verblindende oranje lampen, waarbij de ogen echt even dicht moeten. De hele zaal gaat op in het allesomvattende licht; deze fenomenale show is nu echt een trip door het leven geworden, van het prilste ontstaan tot de overgang naar het avondlicht.

Wat een verbijsterende ervaring, deze climax van licht in een tijd die alleen maar duisterder lijkt te worden.

Colin Benders en Boris Acket

Residency

22/11, TivoliVredenburg, Utrecht. 

Nog te zien tot 25/11 (uitverkocht)

In een eerdere versie van dit stuk stond dat de show ook via een gratis livestream is te volgen. Deze livestream was echter eenmalig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden