Een bijzonder origineel coming-of-age-verhaal

Twee broers die onder in een zeven meter diepe put zitten en zich voeden met wormen en wortels. Zie hier het gegeven van De jongen die het paard van Attila stal, een fascinerende novelle van de Spaanstalige schrijver Iván Repila (1978). Hoe de broers er terecht zijn gekomen, dat vertelt Repila niet, maar hun verhouding staat vanaf het begin op scherp: 'Als het op overleven aankomt, zijn uitingen van genegenheid een overbodige luxe.'

Iván Repila.

De twee jongens, enkel aangeduid met 'de Grote' en 'de Kleine', zijn zo verschillend als maar kan. De Grote doet bij voorkeur gymnastiekoefeningen, de Kleine zoekt zijn heil in de verbeelding. Wat hen bindt is de strijd om eten en het verlangen ooit te ontsnappen. Dat ze in de wereld niet langer welkom zijn, blijkt uit terloopse zinnetjes als: 'Boven hebben ze ruimte nodig.'

Iván Repila

De jongen die het paard van Attila stal

Uit het Spaans vertaald door Irene van de Mheen.

De Bezige Bij; 128 pagina's; €16,90.

Een enkele keer gluurt er een wezen over de rand van de put, maar ook dat belooft niet veel goeds. Het zijn hongerige wolven of het is de dood die komt kijken of een van de jongens het al heeft opgegeven. Zo nu en dan is er sprake van een moeder. Toch verwachten de jongens niet dat hun moeder naar hen op zoek zal gaan, wat al genoeg zegt over de relatie.

Repila is een meester in het schrijven van korte, krachtige dialogen en zijn beeldgebruik is even morbide als trefzeker. Zo schrijft hij over de Kleine, als deze net een dagenlange koortsaanval heeft doorstaan: 'Hij kijkt als een volwassene die een kind heeft opgegeten en besmet is met honderd eeuwen waanzin.'

Uiteindelijk blijkt het hele verhaal toch om een afrekening te gaan. Maar voor het zover is, moeten de twee jongens eerst hun eigen kracht zien te vinden, onafhankelijk van elkaar. Het maakt deze novelle tot een bijzonder origineel coming-of-age-verhaal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.