Een beweging als zijnde getrouwd

Prostitueebezoek speelt zich doorgaans af in het geniep, maar soms wordt de geheimzinnigheid doorbroken. Een bijzonder voorbeeld is het beeldverhaal 'De fijnproever' van Guido van Driel, waarin saxofoonreparateur Nico Bodewes zonder gêne zijn passie voor de rosse buurt belijdt.'Het is authentiek en eerlijk, er is niets gelogen aan.'..

DE KNIPOOG van het meisje in de Trompetsteeg trof hem als een bliksemschicht. Nico Bodewes gidste zijn ouders nog enkele uren door Amsterdam, maar veel heeft hij niet meer gezien. Hij was totaal van de kaart. Die avond, vijf jaar geleden, trok hij de stoute schoenen aan en stapte bij haar naar binnen. Sindsdien is hij hoerenloper. 'Het is heel spannend en opwindend. Thuis onder de douche, als ik beslis naar wie ik ga, is het voorspel begonnen.'

Hij gaat dagelijks, in elk geval om de dag, en soms twee keer op een dag. Van nog zes meisjes is Bodewes vaste klant, hij is het aan het inkrimpen. Elke keer is het feest. 'Ik laat het liefst haar bepalen wat er gebeurt. Dan kom je soms op verrassende dingen - in ieder geval dingen die ik niet had kunnen bedenken. Welke? Dat vind ik moeilijk om te vertellen. Ik spreek nooit een prijs af. Ik geef het bedrag dat ik kwijt wil en dan zie ik wel wat ik ervoor krijg.'

Op een avond bezocht Bodewes op de terugweg zijn vriend en bekroonde striptekenaar Guido van Driel. Ze kennen elkaar van het koffiehuis Latei op de Zeedijk, de huiskamer van de Nieuwmarktbuurt. Met een koffertje met vuile borden, bestek en schotels viel hij bij hem binnen. Hij had weer een fantastisch verhaal. Zojuist had hij twee prostituees getrakteerd op een driegangendiner op het bed in een peeskamertje.

In geuren en kleuren vertelde hij hoe hij de kippensoep, de kippenpie en de appeltaart thuis had bereid en op pad was gegaan. Na de maaltijd hadden Martina en Sandy, de werknamen van zijn disgenoten, de borden afgespoeld bij het fonteintje. Bodewes had zich inwendig rotgelachen en zag de eerstvolgende klant zijn snikkel al wassen boven de restjes ui en tomaat. Dat was het moment waarop Van Driel een stripverhaal zag in Bodewes. Het resultaat, De fijnproever, ligt vanaf deze week in de winkel.

Anderhalf jaar geleden maakte hij de eerste schets. Aan de hand van foto's die Bodewes had geschoten, schilderde Van Driel de tekeningen. Witte acrylverf op zwart papier. Een techniek die hij voor het eerst heeft toegepast. Zijn eerste twee strips, Vis aan de wand en Mijnheer Servelaat neemt vakantie, tekende hij met de pen. 'Je krijgt waanzinnig veel cadeau. Een klodder titaanwit geeft meteen zoveel licht op dat zwart. Zinkwit kun je eindeloos op elkaar stapelen, dan krijg je diepte.'

Van Driel ging louter af op de foto's en de verhalen van Bodewes. 'Ik ben nooit met hem mee naar binnen geweest. Dat is iets tussen Nico en die vrouwen. Dat wil ik helemaal niet zien. Die eetscène hebben we met twee vriendinnen nagespeeld. De dames zaten in hun ondergoed op bed, Nico had Chinees gehaald en we hebben hartstikke gezellig zitten eten.'

Als Van Driel een paar plaatjes af had, liet hij ze Bodewes zien. 'Hij moet zich erin herkennen, ook in de tekst. Hij is tenslotte degene die nu over de hele wereld als hoerenloper te boek staat.'

Bodewes: 'Als ik over een woord viel, schrapte Guido dat.'

Van Driel: 'De geur.'

Bodewes: 'Ik zeg vaak 'De geur' als ik wegga. Maar natuurlijk niet tegen die meiden. Tegen hen zeg ik: Ik ben trots op jullie.'

Van Driel: 'Het boek is een avontuur.'

Bodewes: 'De strip is gegroeid.'

Van Driel: 'Had ie weer een verhaal gehoord in een peeskamertje, werd er weer een verhaallijntje tussen geschoven. Dat van die twee mannen die met z'n tweeën naar binnen wilden. De een was blind. . .'

Bodewes: 'Doofstom en had een stoma.'

Van Driel: 'Die stoma heb ik eruit gehaald.'

Bodewes: 'De begeleider vroeg: 'Zou u misschien de onrust van mijn metgezel willen wegnemen? Kunt u mijn aanwezigheid daarbij gedogen? U zult van mij geen last hebben.' Hij ging op de kruk van die meid naar het gordijn zitten turen, terwijl zij achter zijn rug met zijn maat aan de slag ging.'

Van Driel: 'Ik zag dat tafereel meteen voor me.'

Bodewes: 'Nadat ze klaar waren, zei de begeleider: 'Vroeger noemde men zoiets: een beweging als zijnde getrouwd.' Je kunt ze niet bedenken, de verhalen die ik hoor. Dat fantaseer je niet bij elkaar.'

Van Driel: 'Het is hartstikke leuk geweest om te schilderen. Al die malle details.'

Bodewes: 'Het is perfect geschilderd, alle details kloppen. Die radio bij mij thuis, een kenner ziet meteen dat het een draagbare radio van Philips uit 1938 is. En een échte kenner ziet ook nog dat de speaker is vernieuwd.'

Overdag speelt het leven van Bodewes (46) zich af in een souterrain, dat schittert van het zilver, het koper en het goudkleurig doublé. Daar, in zijn werkplaats aan de Buiten Bantammerstraat net buiten de rosse buurt, repareert hij saxofoons. Hans en Candy Dulfer, Willem Breuker - ze weten hem allemaal te vinden.

Hij volgt zijn klanten op de voet. 'Als je een instrument repareert, zit je aan de ziel van de muzikant te sleutelen. Dat luistert heel nauw. Ik ga naar concerten om beter te snappen wat ze willen. Als een saxofonist de kachel aanmaakt met de zaal, zet ik alles tien keer vaster en lijm het zwaarder.'

Voordat Bodewes aan een sax gaat sleutelen, neemt hij hem op schoot. Hij kijkt, voelt en luistert. Zoals een blinde de akoestiek van een kamer peilt, zo luistert hij naar het geluid van de kleppen.

Bodewes, in de Nieuwmarktbuurt vooral bekend door zijn opvallend hoge fiets die hij construeerde toen hij 15 was, kickt op ingewikkelde mechanica. Hij moet veel bewegende delen hebben. Er kunnen niet genoeg klepjes, hefboompjes, overbrengingen en assen aan zitten. Hij experimenteert er lustig op los en probeert 'geile mechaniekjes te bedenken om die toeter te verbeteren'.

Van Driel: 'Nico doet alles met zorg: saxofoons repareren, koken en dames masseren. Hij is een echte fijnproever.'

Bodewes: 'Ik masseer die meiden vaak, daar heb ik fantastische nagels voor. Ik vind het prachtig om de gevoelige plekken op te zoeken en dan te ontdekken wat er gebeurt als je die masseert. Billen, net onder de billen, fascinerend.'

Van Driel: 'Een heel technische benadering, net als met die saxofoons.'

Bodewes: 'Maar met vrouwen ben ik een ontzettende kluns. Ik leer elke dag. Ik ga niet alleen voor de wip. De binnenbrand moet natuurlijk worden geblust, maar bij sommige meisjes is de vriendschap belangrijker dan de seks. Zitten we op bed, zij rookt een sigaretje en we hebben dan soms een heel intiem gesprek. Het is zalig om samen even alleen op de wereld te zijn, lief en leed met elkaar te delen en daarna weer te kunnen gaan en staan waar ik wil.'

Van Driel: 'Dat is de manier waarop Nico het beleeft. Het is authentiek en eerlijk, er is niets gelogen aan. De fijnproever is een stripdocumentaire.'

Bodewes: 'Misschien schuilt er tragiek in mijn bestaan. In diepste wezen vrees ik de intimiteit tussen man en vrouw, omdat het mij kwetsbaar maakt. Aan de verwachtingen die de liefde schept, zal ik toch niet kunnen voldoen. Maar ik ben in mijn eentje best gelukkig. Ik ga heerlijk mijn eigen gang en geniet van mijn vrijheid.'

Van Driel: 'De strip neemt geen standpunt in over prostitutie. Maar ik ben realist genoeg om te weten dat het een ontzettende klotewereld kan zijn met misbruik en geweld.'

Bodewes: 'Ik schaam me soms voor mijn soortgenoten als ik op de Wallen loop. Staan ze voor een raam te gebaren met hun vingertje dat het meisje moet ronddraaien, dan kunnen ze rondom kijken.'

Met zijn openheid wil Bodewes een ander geluid laten horen over de zeden van het peeskamertje. 'In alle inside-verhalen, ook in Hoeren van Ischa Meijer, ontbreekt warmte. Dat blijft een taboe. Hoeren worden alleen als zakelijke objecten gezien.'

De strip, waarvan de pagina's niet genummerd zijn (Bodewes: 'Hoeft ook niet, je leest het in één ruk uit'), eindigt met een aftiteling: Nico is nog steeds saxofoonreparateur. Sandy is inmiddels binnenhuisarchitecte in Londen. Martina zit nog steeds in het leven. De kat Bengel, jaren achtereen door prostituees verzorgd, is tijdens een Landbouw RAI door dronken boeren in de Oudezijds Voorburgwal getrapt en aldaar verdronken.

Bodewes: 'De meeste klanten zijn zo gefrusteerd en denigrerend naar die meisjes dat ze precies krijgen wat ze verwachten: ze worden professioneel afgewerkt. Maar de meeste hoeren zijn geen bitch.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden