Recensie Film

Een bedrukkende ervaring, het vastgelopen leven van tiener Pedro in het troosteloze betonlandschap van Porto Alegre (vier sterren)

Dat Hard Paint niet ­onder alle ­ellende bezwijkt, is te danken aan de koelbloedige regie.

Shico Menegat als Pedro in Hard Paint. Beeld eenmalig K2 - filmbeeld

De een vergelijkt de stad met het vagevuur, de ander noemt haar de hel. Porto Alegre staat op ingedijkt land, zegt iemand in Hard Paint, en zakt langzaam weg in de zompige grond. Terwijl die woorden klinken, trekt Glauco Firpo’s camera langs op elkaar gepropte woonkolossen, het ene gebouw nog troostelozer dan het andere. Laat maar wegzinken, denk je dan.

Als de Braziliaanse metropool Porto Alegre in Hard Paint (Tinta bruta) voor íémand de hel op aarde is, dan wel voor Pedro (Shico Menegat), een homoseksuele tiener met lang, donker, krullend haar en een bijzonder trieste oogopslag. Pedro werd na een geweldsincident van de universiteit gestuurd en zit nu thuis. In afwachting van een rechtszaak die mogelijk op een gevangenisstraf uitloopt, verdient hij zijn geld met webcamseks; als handelsmerk besmeert hij daarbij zijn tengere lijf met lichtgevende verf. Alleen in de rol van Neonboy leeft Pedro enigszins op, terwijl juist die scènes duidelijk maken hoezeer zijn leven is vastgelopen.

Buiten komt Pedro nauwelijks; dagelijks zit hij op een muurtje vlak bij zijn flat, maar zelden langer dan vijf precies getimede minuten. Marcio Reolon en Filipe Matzembacher, die de film samen schreven, produceerden en regisseerden, maken Pedro’s vervreemding en isolement zonder woorden aannemelijk. Steeds weer die vijandige blikken, steeds weer die gezichtloze schimmen die zwijgend vanaf hun balkon toekijken, terwijl op straat harde klappen vallen.

En alsmaar dat zielloze betonlandschap, dat Pedro klemzet waar het maar kan. Hard Paint, dat op het filmfestival van Berlijn onder meer de Teddy Award won voor beste lhbti-film, is een bedrukkende ervaring.

Pedro’s leven verandert wanneer hij stuit op zijn extraverte concurrent Leo (Bruno Fernandes), die zijn verf-act schaamteloos maar succesvol imiteert. Ze gaan samenwerken, worden verliefd en belanden in een intense romance. De film verandert dan subtiel van toon, vooral wanneer Pedro komt logeren in Leo’s woongroep en volkomen overrompeld raakt door de hartelijke ontvangst van diens huisgenoten. Hoofdrolspeler Menegat, tot dan toe één indrukwekkende brok eenzaamheid, is zo mogelijk nog overtuigender wanneer die trieste ogen eindelijk openbloeien: je ziet de warmte Pedro’s ziel binnenstromen.

Kon het maar zo blijven. Maar zo genadig zijn Reolon en Matzembacher helaas niet voor hun held, die zo veel voor de kiezen krijgt dat toekijken haast ondraaglijk wordt. Dat Hard Paint niet onder alle ellende bezwijkt, is te danken aan de beheerste, koelbloedige regie; alsof de film er stilzwijgend op blijft vertrouwen dat het goedkomt met Pedro.

Uiteindelijk moet iedere toeschouwer dat voor zich bepalen. De allerlaatste scène kan aankomen als een mokerslag, maar ook als een regenboog in neontinten. 

Hard Paint

Drama

Regie Marcio Reolon en Filipe Matzembacher

Met Shico Menegat, Bruno Fernandes, Guega Peixoto, Sandra Dani

118 min., in 8 zalen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden