Een atypisch filmduo in Tous les chats sont gris

Het atypische filmduo Manon Capelle en Bouli Lanners vindt knap zijn eigen weg in een gemankeerd scenario. Aardige film die het particuliere drama af en toe overstijgt, met citaten die blijven hangen.

Beeld .

Op haar 16de begint Dorothy (debutante Manon Capelle) eindelijk de eerste vragen te stellen. Ze weet dat haar biologische vader na haar geboorte uit beeld verdween, maar waarom staat hij niet op haar geboortefoto's? Waarom reageert haar moeder überhaupt zo afwijzend als ze naar hem informeert?

Over de identiteit van de man doet het bescheiden Belgische drama Tout les chats sont gris niet geheimzinnig: zonder dat Dorothy het weet, wordt ze op afstand door hem gefotografeerd. De film is luttele scènes onderweg als deze Paul (veteraan Bouli Lanners) tijdens een spionagesessie langs de skatebaan door Dorothy's vrienden wordt opgemerkt - al is de kans groter dat hij zich bewust laat opmerken, aangezien hij zich voorstelt als privédetective. Na enige aarzeling neemt Dorothy contact met hem op: ze ziet in Paul de persoon die kan helpen haar vader op te sporen.

Gekunstelde premisse

Wie wil genieten van de daaropvolgende, spannende en ingehouden gespeelde toenaderingspogingen in Tout les chats sont gris (de titel verwijst naar het liedje All Cats Are Grey van The Cure, de band waarin Paul en Dorothy elkaar in een mooie scène met weinig woorden vinden), zal zich over de ietwat gekunstelde premisse heen moeten zetten. Hoofdrolspelers Capelle en Lanners reiken de helpende hand: als atypisch filmduo vinden ze knap hun eigen weg in een gemankeerd scenario. Zij kwetsbaar én sterker naarmate het verleden dichterbij komt, hij trots als herboren vader én worstelend zichzelf bloot te geven. Knap, hoe beide acteurs hun eigen innerlijke strijd op vergelijkbaar kalme wijze spelen.

Zo ontvouwt zich alsnog een film die het particuliere drama af en toe overstijgt, met citaten die blijven hangen. 'Mensen bewaren altijd iets van een ander', zegt Paul, 'zelfs als ze willen vergeten.' Dan blijkt Tout les chats sont gris een heel aardige film over de pijnlijke naschokken van verdrongen herinneringen, de complexiteit van liefde en ouderschap en de neiging van volwassenen om hun kroost te lang van de waarheid af te schermen.

De echte reden achter de afwezigheid van Dorothy's vader blijft, weer wat opzichtig, tot het laatst verborgen. Maar echt storend is die haastige afwikkeling dan niet meer.

Tous les chats sont gris

Drama

Regie: Savina Dellicour

Met Manon Capelle, Anne Coesens, Bouli Lanners. 84 min., in 5 zalen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden