Een associatief stuk met typische Ko van den Bosch-wendingen: grappig, poëtisch en melig

Theater (muziek) - Vivaldi Code Rood

In theaterconcert Vivaldi Code Rood wordt fraai gemusiceerd, maar toch kleven er wat nadelen aan deze vorm. 'Weermeiden' Bruijs en Dagelet kunnen goed overweg met de typisch Ko van den Bosch-wendingen. Grappig en poëtisch.

Vivaldi Code Rood Foto Jan Sol

Er moesten zo nodig twee weervrouwen komen, want dat was goed voor de kijkcijfers. En nu staan ze daar alweer een hele tijd synchroon mee te bewegen met een wolk hier en een bui daar, terwijl ze ook graag eens iets meer inhoudelijks zouden willen doen. Maar dat ziet ankervrouw Linda niet zitten.

Linda wordt gespeeld door altviolist Esther Apituley, motor achter de voorstelling Vivaldi Code Rood. Hierin combineren de spelers muziek van Antonio Vivaldi (uit De vier jaargetijden) en Maurice Horsthuis met teksten van Ko van den Bosch tot een 'theaterconcert', in dit geval over klimaatverandering en andere actuele problematiek.

Plaats van handeling is een nieuwsredactie, met tl-buizen, bureaus en een koffiehoek, waar acteurs Annelinde Bruijs en Charlie Chan Dagelet (dochter van Apituley) steeds opkomen als de weermeiden Sheila en Roberta.

Vivaldi Code Rood (***), muziektheater, Vivaldi Code Rood.
Artistieke leiding: Esther Apituley. Muziek: Esther Apituley (altviool, viool), Renée Bekkers (accordeon), Jurjen de Roest (bas), Jacobien Rozemond (viool). Regie & script: Ko van den Bosch. 28/2, Goudse Schouwburg, Gouda. Tournee t/m 13/5.

In het hectische universum van nepnieuws, formats, hashtags en opwarming van de aarde is het soms moeilijk de focus te bewaren, zoveel is duidelijk. Sheila en Roberta springen van de hak op de tak, in hun poging gelijke tred te houden met de wereld. Want al zijn ze er vooral voor het weer, ze zijn ook jonge vrouwen met jongevrouwenproblemen en keuzestress, wat op de redactie ook een rol kan spelen.

Gelukkig is daar Linda, de senior ankervrouw, bij uitstek geschikt om de wereld voor de kijker te duiden en de meiden in het gareel te houden. Of niet?

Al deze ingrediënten vormen een associatief stuk met typische Ko van den Bosch-wendingen: grappig, poëtisch en ook melig. Bruijs en Dagelet kunnen daar goed mee overweg, hebben ieder ook nog een muzikale inbreng (beiden hebben ook een muzikale achtergrond) en vooral Bruijs met haar komische mimiek zorgt voor een paar hilarische momenten.

Toch kleven er ook wat nadelen aan deze vorm, die Apituley onder de noemer 'theaterconcert rondom de Grote Componisten' al eerder onderzocht met Bach & Bleekwater (voor 2020 staat Beethoven op de rol). Muziek (hoe fraai uitgevoerd ook) en tekst blijven toch te veel hun eigen gang gaan als aparte entiteiten in plaats van samen te vloeien tot een geheel. En de bijdrage van een plaatselijk koor is misschien sympathiek, maar voegt weinig toe.