Een amusante, originele film die kinderen bijbrengt hoe bitterzoet melancholie kan zijn

Film (animatie) - Coco

In het creëren van droomwerelden toont Pixar zich met Coco weer heer en meester. De animatiefilm over de dood is vrolijk en troostgevend en gaat laconiek met het thema om.

Hoe ziet het dodenrijk eruit? Een grimmige, trieste schaduwwereld? Niet volgens animatiestudio Pixar, specialist in het ontwerpen van fantasiewerelden: in Coco is het een metropool met zuurstokkleurige lichtjes, bevolkt door vrolijk versierde skeletten en fabeldieren in neonkleuren. Trams glijden tussen de huizen door; de architecten hadden een duidelijke voorliefde voor art-deco en doodshoofdmotieven. Je kijkt er je ogen uit: wie wil daar geen eeuwigheid wonen?

In Coco belandt hoofdpersoon Miguel, een praatgraag joch met een charmant kuiltje in zijn wang, per ongeluk in deze overdonderende sprookjeswereld. Hij ontmoet er overleden familieleden en leert dat niemand werkelijk dood is, totdat ze vergeten worden.

Coco

Animatie - (****)

Regie: Lee Unkrich, Adrian Molina

109 min., NL-versie in 144 zalen, originele versie in 69 zalen

Vanaf 6 jaar

Día de los Muertos

Inderdaad, Coco is een animatiefilm over de dood, precies dat onderwerp dat tobbende kinderen uit hun slaap kan houden en dat veel ouders graag buiten de deur houden zolang poes en grootouders nog in leven zijn. Bedenker Lee Unkrich, ook een van de scenaristen en de regisseur, liet zich echter inspireren door het Mexicaanse Día de los Muertos, een uitbundig feest waar families bij elkaar komen om samen de herinnering aan de doden levend te houden. Zijn Coco is even vrolijk en troostgevend en gaat laconiek met het thema om.

Daarbij: Coco gaat over veel meer dan de dood. Het is ook 'gewoon' een spannende avonturenfilm, waarbij Miguel door die geestige wereld reist. Hij moet op zoek naar zijn over-overgrootvader, de man van wie Miguel zijn 'muzikantenbloed' heeft geërfd. Dit is ook de man die ooit vrouw en kind achterliet om beroemd te worden en nooit meer iets van zich liet horen. Sindsdien is muziek binnen de familie Rivera verboden terrein en moet de 12-jarige jongen zijn liefde voor de gitaar verbergen.

Ode aan Mexico

De film zit daarmee vol met fijne, niet al te eenduidige boodschappen: over je dromen volgen, maar ook over de mogelijke kosten daarvan. Over het belang van familiebanden, maar ook over hoe ze kunnen knellen. Coco gaat over rolmodellen én over hun gebreken.

Daarbij is het een schitterende, zorgvuldige ode aan Mexico's culturele rijkdom, zichtbaar tot in de kleinste details. De film is wat geromantiseerd hier en daar - kinderen poetsen hier bijvoorbeeld schoenen bij wijze van leuk bijbaantje - maar aanstekelijk in zijn liefde voor Mexicaanse zwartwitfilms, voor worstelaars en Frida Kahlo.

Het begin is wat traag, maar dat stoort weinig: in die tijd kun je je rustig vergapen aan het dansende licht van kaarsjes op een begraafplaats, aan de rimpels van Miguels overgrootmoeder of aan de weldadige gloed die reflecteert van een brug van oranje bloemblaadjes. Wat animatie betreft toont Pixar zich weer heer en meester. Bovendien zijn er fijne liedjes, die alleen maar bijdragen aan het verhaal.

Na films als Cars 3 en The Good Dinosaur werd gesuggereerd dat de creativiteit bij Pixar, de studio achter Wall-E en Ratatouille, tanende is. Coco bewijst dat dat niet waar is: het is een amusante, originele film die kinderen bijbrengt hoe bitterzoet melancholie kan zijn - wie doet het ze na?


De dood in Disneyfilms: van handige plotvondst tot existentieel thema

In Coco krijgt de dood zelfs een hoofdrol

In Disneyfilms wordt veel gestorven. In de nieuwe Pixar-Disneyfilm Coco, die vanaf volgende week draait, speelt de dood zelfs een hoofdrol. Maar er is veel veranderd in het 'Tragisch Koninkrijk', sinds Bambi's moeder niet terugkwam. (+)