Een afscheidstournee is topmarketing

Muziek volgens Van Gijssel

Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Rutger Pontzen, Herien Wensink of Nell Westerlaken stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst. Deze week de stelling: een afscheidstournee is topmarketing.

Elton John en Miley Cyrus. Foto afp

Het leek de afgelopen weken even een poptrend te worden. Eentje met gevoel voor geschiedenis, dat wel, want het waren vooral oude helden met een lange staat van dienst die het verschijnsel in gang duwden. De afscheidstournees vlogen ons namelijk om de oren: lange reeksen aangekondigde laatste shows, en dus de ultieme kans de jeugdhelden uit vervlogen tijden nog een keer aan te horen.

Sir Elton John meldde weken geleden al dat hij er na zijn toepasselijk getitelde Farewell Yellow Brick Road-tournee écht mee ophoudt. Dat vond de Amerikaanse thrashmetalband Slayer kennelijk zo'n goed idee, dat die zelf ook maar een laatste ronde aankondigde. Gevolgd door Paul Simon, die in een officiële verklaring liet weten dat hij na zijn komende tournee definitief aan zijn pensioen begint. Toen volgden nog metallegende Ozzy Osbourne en de southern-rockband Lynyrd Skynyrd, en gingen de traansluizen in de rockwereld helemaal open.

Stoppen met snotteren

De geschiedenis leert ons dat afscheidstournees geen reden mogen zijn voor paniek. Neem nou Ozzy Osbourne. De carrière van die man is zo ongeveer gebouwd op afscheidstournees. In 1992 begon The Blizzard of Ozz al aan zijn No More Tours Tour. Die werd gevolgd door zijn Retirement Sucks Tour, een paar jaar later. Met zijn band Black Sabbath speelde hij al een afscheidstournee, maar solo staat Osbourne dit jaar weer doodleuk als headliner op zo'n beetje alle metalfestivals in de wereld - en dat zijn er veel. We moeten zijn afscheid van de grote podia na zijn nieuwste afscheidstournee dus niet al te serieus nemen.

Elton John dan. Die riep in 1977, na een kennelijk nogal vermoeiende show, dat hij zou stoppen met de concertpraktijk. Geen zin meer in dat gesleep met die piano. Nog geen jaar later pakte John de draad weer op, met piano en al. Dus ook zíjn fans kunnen stoppen met snotteren.

Het mooie aan een afscheidstournee: je kunt er zo leuk een comeback achteraan laten rollen. Groot nieuws: 'Elton John (of Ozzy Osbourne, of Slayer) toch weer op een podium!' Je hoort de kassa's in de kaartjeskantoren alweer ratelen. Net zoals ze ratelden bij de verkoop van die afscheidstickets.

Ozzy Osbourne. Foto epa

Een zwieper

Een afscheidstournee is natuurlijk helemaal geen sentimenteel vaarwel van een popster die het allemaal niet meer aan kan. Het is een manier om kaartjes te verkopen en om de toegangsprijzen maar weer eens een zwieper te geven. De afscheidskaartjes voor Elton John worden waarschijnlijk twee keer zo duur als de tickets voor zijn shows van een jaar geleden. Het gaat bij John sowieso in de papieren lopen. Zijn afscheidstournee wordt namelijk nogal lang. Hij omvat een concert of driehonderd en is dus eigenlijk het begin van een soort 'never ending tour', zoals Bob Dylan die in 1988 heeft ingezet. De vraag moet niet zijn of John na zijn tournee echt met pensioen gaat, maar of hij zijn tournee overleeft.

Laat u niet misleiden: een afscheidstournee is gewoon een tournee met uitmuntende marketing. Listige marketing, omdat die zich nooit tegen de artiest zal keren. Want als u na die ontroerende laatste show van Elton John en Paul Simon, na krap een jaar, hoort dat uw held tóch weer naar de popzaal komt, dan gaat u hem niet afvallen of verwijten dat hij een commerciële hond is die het verder lekker kan bekijken met zijn rotshows, maar koopt u als een kind zo blij opnieuw dat ticket. Kassa.