ColumnFloortje Smit

Een acteur die iemand de huid vol scheldt: vóór 2020 leidde dat nog weleens tot imagoschade

Floortje Smit, filmrecensent, werpt haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.

Tom Cruise op de set van Mission Impossible 7, in Rome op 29 november 2020. Beeld Mondadori Portfolio via Getty
Tom Cruise op de set van Mission Impossible 7, in Rome op 29 november 2020.Beeld Mondadori Portfolio via Getty

Woest werd Tom Cruise toen hij op de Britse filmset van Mission: Impossible 7 twee medewerkers samen op een laptop zag kijken. Geen mondkapjes, geen afstand. Meltdown.

Dankzij een uitgelekte geluidsopname kon iedereen meegenieten. ‘Dit wil ik nooit meer zien’, schreeuwde hij ze toe. ‘Nog een keer en jullie zijn ontslagen.’ En: ‘De filmindustrie heeft het ontzettend moeilijk en wij produceren een van de weinige films die gemaakt kunnen worden. Pak in hemelsnaam je verantwoordelijkheid! Er zijn zo veel collega’s die geen werk meer hebben, geen eten meer kunnen kopen of kunnen sparen om hun kind te laten studeren.’

Hij heeft helemaal gelijk natuurlijk. Het is een wonder dat er nog wordt gewerkt op filmsets. En regels zijn er niet om de marges op te zoeken. ‘Laat dit op repeat horen in de Wibra/de Action/de Hema/op Schiphol’: de reacties op sociale media waren overwegend pro-Cruise. Hij is de man die roept wat wíj, alle Nederlanders die zich wél braaf aan de regels houden, of nou ja, aan zo veel mogelijk dan, allemaal tegen Die Anderen hadden willen schreeuwen, als we ons huis uit hadden gemogen, natuurlijk. 

Ergens kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat deze uitbarsting van Cruise niet helemaal spontaan was. Het betoog was – inclusief een aantal ‘fucks’ – iets te goed geformuleerd voor iemand die écht een rode waas voor de ogen heeft. Maar als het onderdeel was van een charmeoffensief/publiciteitscampagne, was het wel een risicovolle zet. Eerder kwamen schreeuwende acteurs nooit zo goed weg met uitgelekte tirades.

Acteur Mel Gibson die tegen zijn ex schreeuwt dat hij haar huis in de fik komt steken en ze het verdient als ze wordt verkracht door ‘a pack of niggers’. Alec Baldwin die zijn 11-jarige dochter op een voicemail uitscheldt voor ‘dom varken’, Christian Bale die zijn cameraman de huid vol scheldt op de set van Terminator Salvation. Hoor ze grommen, hoor ze snuiven – schreeuwende mensen hóren is nog akeliger dan erover lezen. Het is een pijnlijke val van decorum die permanente imagoschade oplevert.

Maar niet in 2020. Binnen een jaar tijd heeft covid-19 een wereld gecreëerd waarin een flippende, waarschijnlijk overspannen Hollywoodster die zijn werknemers afblaft de voice of reason is, terwijl hij zijn leven niet zeker zou zijn als hij – bijvoorbeeld – een blije foto van een drukbezocht kerstdiner zou delen. We zijn geëvolueerd tot een betweterige menssoort die een skivakantie asocialer vindt dan iemand de huid vol schelden. Fijne feestdagen!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden