Eddy Habbema laat operette als vanouds wervelen

De operette is er weer – en hoe. Sinds in 2000 de Hoofdstad Operette werd wegbezuinigd is de operette in Nederland lang een zaak geweest van amateurgezelschappen en incidentele initiatieven....

Frits van der Waa

De bedoeling van het gezelschap is de operette te ontdoen van oubolligheden en met hedendaagse techniek een toenadering met de musical tot stand te brengen. Dat is onder leiding van regisseur Eddy Habbema goeddeels gelukt, mede dankzij het schrappen van de allermoeilijkste noten. De balans is mooi, van de laagste spreekstemmen tot en met de schrilste piccolo’s, een geliefd stijlmiddel waarmee Offenbach zijn melodieën in de hersenpan spijkert.

Minstens zo aanstekelijk is de Nederlandse bewerking van Seth Gaaikema, die de oorspronkelijk Franse tekst op briljante wijze opnieuw berijmd heeft, met inbegrip van verwijzingen naar boerka’s en allochtonen – al valt het tegen dat zelfs deze taalkunstenaar blijkbaar niet meer weet waar de klemtoon in het woord ‘orgie’ hoort te liggen.

Het komt wel tot handtastelijkheden, want daar is het de hoofdpersonen van La Vie Parisienne – de mannelijke althans – voornamelijk om begonnen. De flierefluiters Gardefeu en Bobinet gaan geen verkleedpartij uit de weg om een Zweedse barones aan de haak te slaan, wat natuurlijk niet lukt.

De champagne vloeit rijkelijk, en dankzij Offenbachs onstuitbare muziek word je als toeschouwer snel meegesleept in de dronkenschap. De decors van Paul Gallis zijn stijlvol, en de talrijke zangers zijn even enthousiast als vakkundig. Maaike Widdershoven is in alle opzichten onweerstaanbaar als het naaistertje Gabriëlle, Peter Bording charmeert als Gardefeu, en Ernst Daniël Smid is als de Baron even goedmoedig als op tv. De typische musical-stem van Antje Monteiro detoneert een beetje met Offenbachs muziek, maar haar glamour maakt veel goed.

Tussen de muzikale bedrijven door komt toch wat mottenballenlucht naar boven, vooral wanneer Habbema de acteurs Trudy Labij en Dick Cohen ongegeneerd laat schmieren. Maar dat andere cliché, de wervelende cancan, is onverslijtbaar, en alles tolt dan ook als vanouds wanneer aan het slot de beentjes van de vloer komen.

Frits van der Waa

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden