Ed Sheeran: 'Het opgeblazen celebrity-gedoe vind ik afgrijselijk'

Een exclusief gesprek met de superster

Vandaag verschijnt het nieuwe album van superster Ed Sheeran. Om u een beeld te geven: zijn nieuwste liedje, Castle on the Hill, is op YouTube al meer dan 280 miljoen keer bekeken. De Volkskrant had een exclusief gesprek met de jonge Brit. Hoe denkt hij zijn carrière een vervolg te geven?

Ed Sheeran bij de Brit Awards, 22 februari 2017. Foto epa

Een jaar lang leefde Ed Sheeran (26) als een normaal mens. Als een doodgewone kerel van halverwege de twintig. Hopeloos verliefd op zijn oude schoolvriendin. Rugzak om en op vakantie naar een ver eiland. Vrienden opzoeken, biertjes pakken. Een rimpelloos bestaan.

Daar zal hij de komende tijd met weemoed aan terugdenken. Want na zijn veelbesproken sabbatical in 2016 is vanaf begin 2017 de orkaan weer opgestoken. Rukwinden die aan zijn jasje trekken. Die hem langs tv-studio's, talkshowtafels en straks de wereldpodia zwiepen, als 'de Britse hitmachine' die 'eindelijk' weer is opgestart. De man van megahits als The A Team, Photograph en Thinking out Loud is terug en dat zal de wereld weten.

Hoe stormachtig een dagje Ed Sheeran kan zijn, merk je pas als je ook wordt meegezogen. Ed Sheeran geeft interviews in Londen, daags na het verschijnen van de singles Castle on the Hill en Shape of You, twee liedjes van zijn nieuwe album die op de streamingplatforms uiteraard weer streamingrecords breken.

De uitgenodigde muziekpers krijgt eerst de plaat ÷ (uitgesproken als Divide) te horen in een hermetisch afgesloten kantoorkamer van de platenmaatschappij en wordt daarna naar hartje Londen gedirigeerd, naar een hotel pal naast de stoere Blackfriars Bridge over de Theems. Daarbinnen, daar zit-ie.

Tekst gaat verder onder de video.

OMG OMG OMG

Op de smartphone bliept een constante stroom Ed-nieuws (volgens dagblad The Sun is Sheerans nieuwe vriendin 'potentieel huwelijksmateriaal'). En dat Sheeran met gevolg heeft postgevat in het Mondrian Hotel is kennelijk ook uitgelekt, want voor de ingang staan meisjes selfies te maken: 'Ik sta hier vóór het hotel waar Ed Sheeran nu in zit, OMG OMG OMG.'

Ergens op de zevende verdieping, in een lange gang, zie je af en toe een schim van Sheeran voorbij schieten tussen drie door de platenmaatschappij afgehuurde kamers. Oranje haar boven een geblokt overhemd: het kan niet missen.

Hij sprint van suite naar suite, voor interviews, kleine opnamesessies voor de radio, een enkel tv-optreden. In de kamer waar jij straks óók even in zijn hoofd mag kijken, zit een mannetje of zes nu nog heel druk te doen met laptops en telefoons. De Sheeran-entourage. En die praat over 'het financiële team', de 'vertrouwelijke presentaties' en 'de eindejaarscijfers'. Wat een bedrijvigheid.

En dan valt het oog ineens op een akoestisch gitaartje, dat achteloos tegen een badkamerdeur is gezet. Sheerans gitaar. Rustig wacht hij op het baasje. Zijn reddingsboei in een kolkende oceaan van herrie, geduw en getrek. Daarom staat dat ding daar waarschijnlijk: de gitaar is Sheerans houvast, een herinnering aan waar hij vandaan komt en waar hij naartoe gaat. Het kleine dat hem zo groot heeft gemaakt. Bij alle gekte blijft Sheeran natuurlijk die man die in zijn uppie een voetbalstadion kan platspelen, met een goed liedje en een houten gitaar.

Samenhokken

Ed Sheeran is een man alleen, een liedschrijver zonder bandje. Maar hij hokt graag samen met anderen, zoals Johnny McDaid van de band Snow Patrol. Met hem schreef Sheeran Shape of You, bedoeld als liedje voor Rihanna, dat stuitert op een cool clubritme. Shape of You kwam op Sheerans eigen plaat terecht en werd een hitsingle. 'Maar inderdaad, het klinkt wel erg als een liedje voor Rihanna. Ik vrees dat we het een keer samen moeten zingen. Een projectje voor de toekomst.'

Als hij dan de kamer binnenloopt op exact het afgesproken tijdstip, merk je dat van Sheeran zelf een kalmerende werking uitgaat. Allereerst omdat hij de kamer laat leegvegen, 'allemaal de deur uit'. En omdat hij eist dat daarna alle deuren worden gesloten. Hij heeft een soort omgekeerde claustrofobie, zegt Sheeran. 'Ik kan niet tegen open deuren. Daar word ik bloednerveus van. Deuren dicht, roep ik altijd. We leven niet in een schuur.'

En er is nog iets dat de eerste kennismaking aangenaam maakt. Iets ongrijpbaars dat zweeft achter die groenblauwe ogen in dat opgewekte jongenshoofd. Charisma. Iets waardoor je het - op microniveau - leuk vindt om in zijn buurt te zijn. En waarmee hij - op macroniveau - die stadions laat vollopen.

Rust. En een bescheiden piepje van een iPad. Sheerans iPad. Een mailtje. Mag hij nog even? Zijn ogen schieten over het scherm. 'Mijn vader. Die heeft mij net gezien op de cover van een tijdschrift. Hij schrijft dat hij zich nu realiseert dat ik onmogelijk zijn zoon kan zijn. Omdat ik er zo goed uitzie. Haha, wat lief. Dit soort dingen mailt hij anders nooit.'

Tekst gaat verder onder de foto.

Misschien is zijn vader ook wel blij dat Sheeran terug is in het publieke leven. Dat zijn zoon weer op die tijdschriftcovers staat. Maakte Sheeran zich tijdens zijn rustjaar geen zorgen? De popmuziek is een snelle business: je kunt bliksemsnel opkomen en in recordtijd weer in vergetelheid raken.

'Absoluut niet', zegt Sheeran zonder een aarzeling. 'Ik maakte me voor mijn sabbatical eerder zorgen. Ik was in vijf jaar heel snel opgekomen. Ik had bergen succes gehad. Het waren krankzinnige jaren. En ik had het vanaf daar gewoon kunnen uitzingen: doorgaan, nog een paar hitsingles, opbranden en klaar. Maar ik wil de rest van mijn leven muziek maken. Ik wilde niet in vijf jaar opbranden, maar een echte carrière in de muziek maken. En toen ik dat had bedacht, wist ik dat ik het alleen zou redden als ik er een jaar tussenuit zou gaan.'

Het was voor zijn wereldwijde fangemeenschap nogal een schok. Eind 2015 trok Sheeran de stekker uit zijn muziekbedrijf. Hij verdween van de sociale media en trok zich hardvochtig terug uit de openbaarheid. Hij zou wat gaan reizen, de liefde beleven en af en toe een liedje schrijven en daar moesten de miljoenen Sheeran-volgers het maar mee doen.

Een beetje zoals Sheerans vrouwelijke evenknie Adele zich tijdelijk terugtrok uit de pop. 'Maar ik volgde niet haar voorbeeld. Ik had Bruce Springsteen in gedachten. Ik had veel over hem gelezen, ook Springsteen heeft zich in zijn carrière vaak teruggetrokken, om tijd te besteden aan zichzelf en aan zijn familie. Ik denk dat Springsteen zich realiseerde dat je af en toe een stap terug moet doen om je carrière te kunnen verlengen. Om adem te halen en op te kunnen laden.'

De belangrijkste les, van een jaar pauze? 'Dat een jaar pauze nemen het beste is wat je kunt doen. En dat begrijp ik nu, op een dag als vandaag, nog beter. Je had mij twee jaar geleden niet in dit hotel moeten zetten om een hele dag met de pers te praten. Verschrikkelijk, ik had iedereen geháát. Ik kon het niet meer. En nu - en dit meen ik echt - vind ik het leuk om gewoon over mijn muziek te praten.'

Van deze vijf liedjes wist u vast niet dat Ed Sheeran ze schreef

Ed Sheeran was niet helemaal onzichtbaar in 2016, hij schreef grote hits voor anderen - zoals hij dat altijd in zijn carrière heeft gedaan.

Opgeblazen gedoe

En energiek trekt Sheeran momenteel dus een nieuw spoor langs de internationale tv-studio's. Hij verschijnt in talkshows bij Humberto Tan, bij de BBC-show van Graham Norton of de Amerikaanse Tonight Show met Jimmy Fallon. Zichtbaar op zijn gemak. 'Ja, klopt, ik voel me prima in zo'n talkshow van bijvoorbeeld Graham Norton. Ik hoef mezelf niet in bochten te wringen om daar een beetje leuk over te komen, zo van: het móét weer. Ik praat van huis uit makkelijk. Als ik in een bank plof, begin ik te lullen.

'Wat ik afgrijselijk vind, is het opgeblazen celebrity-gedoe. Opdraven bij prijsuitreikingen en award-shows. De rode loper, gadver, verschrikkelijk. Zo awkward. Op een rode loper denk ik: what the fuck moet ik hier nu gaan doen? Moet ik nu stoppen om zo'n stomme foto te laten maken? Niet leuk.'

Tekst gaat verder onder de video.

Met zijn nieuwe liedje Castle on the Hill (al meer dan 280 miljoen weergaven op YouTube) leek Sheeran het zijn volgers en de muziekanalisten makkelijk te maken. Natuurlijk: Ed Sheeran stapt er een jaartje tussenuit, komt tot rust. En waar komt hij dan mee aanzetten? Juist, met zijn jeugdherinneringen. Hoe fijn het vroeger was, om 's avonds op straat te hangen met échte vrienden. Maar dat blijkt toch anders in elkaar te zitten.

'Om eerlijk te zijn: ik ben helemaal niet gaan terugblikken op mijn leven, op wat er allemaal gebeurd is. Daar zou ik trouwens zo klaar mee zijn, want ik heb een heel slecht geheugen. Mensen vragen wel eens hoe het was om in 2015 drie keer in dat uitverkochte Wembley-stadion te spelen. Maar dat kan ik me nauwelijks herinneren. Gelukkig is er de dvd! Echt waar hoor, ik weet nog dat ik naar de première van die concertfilm ging en met stijgende verbazing zat te kijken: o mijn god, heb ik dát meegemaakt? Wat vreselijk cool.'

Tekst gaat verder onder de video.

Duidelijk. Zijn liedje Castle on the Hill is géén warme herinnering aan zijn jeugd. 'Het is gewoon een liedje over vriendschap. Ik had het afgelopen jaar best een probleem bij het schrijven van mijn liedjes. Popliedjes gaan meestal over liefdesverdriet, gebroken harten en zo. Maar daar had ik nu net even geen last van. Ik dacht: wat nu? En ben toen gewoon maar wat onderwerpen gaan afstrepen. Vriendschap was er één van.'

Eigenlijk gaat Sheeran op de hele vandaag verschenen plaat Divide eerder vooruit dan achteruit. Het nummer Dive bijvoorbeeld is een diep soulliedje, waarin Sheeran een nieuw stemgeluid lijkt aan te boren. Een stem in volle ontwikkeling. Paar lesjes gevolgd? 'Haha, nee, ik heb geen zangles. Met mijn zangles is ooit iets misgegaan. Ik heb slechte ervaringen gehad met een zangdocent.'

Vertel eens? 'Daar kan ik helaas niets over vertellen. Het was, euh, behoorlijk fucked up.'

(...)

'Een beetje een onaangenaam persoon. Zullen we het daar bij laten?'

(...)

'Maar waar hadden we het over? O ja, inderdaad, mijn stem blijft zich ontwikkelen. Het is net als de puberteit bij mannen: die begint later dan bij vrouwen, en als ze er eenmaal in zitten dan duurt het nogal lang voor ze er weer uit zijn. Zo blijft een mannenstem ook wat langer meegroeien, ik geloof tot een jaar of 35. En als je stem verandert, ga je ook andere liedjes schrijven. Liedjes die beter bij zo'n stem passen. Ik zou Dive een paar jaar geleden nooit geschreven kunnen hebben.'

What Do I Know

Wijze levenslessen in liedjes? Nee, daar is Ed Sheeran niet zo van. Maar in What Do I Know probeert hij de ontsporende wereld toch wat moed in te spreken: 'The future is in the hands of you and me.' Waarmee Sheeran bedoelt: 'Dat we de wereld terug moeten pakken. De toekomst wordt niet bepaald door mensen aan de macht maar door onderlinge relaties van gewone mensen, jij en ik. Ook al voel je je af en toe bedreigd door een ander: je moet contact zoeken. Stel: je zit op school en je bent gitarist. Dan hoor je dat er nog een gitarist rondloopt. Die zou je kunnen haten omdat jij die ene leuke gitarist had willen zijn, maar je kunt hem ook opzoeken, een afspraak maken en samen de nieuwe Beatles vormen.'

Volgroeien tot wereldster

Wil Sheeran met een liedje als Dive niet ook iets bewijzen? Laten horen dat hij een formidabele zanger is die midden in de muzikale traditie staat, die wéét waar de soul te halen is? En dat hij dus meer is dan een jeugdidool met een aanhang van louter gillende meiden? 'Geloof me: als je een liedje gaat maken om er iets mee te bewijzen of om er mensen de les mee te lezen, dan wordt dat gegarandeerd een slecht liedje. Als ik schrijf, doe ik dat vanuit mijn ziel. Maar ik ben zeker ambitieus. Ik heb nooit onder stoelen of banken gestoken dat ik heel groot wil worden.

'Maar de ambitie komt bij mij ná het schrijfwerk. Mijn geldingsdrang komt ná mijn kunst. Als een plaat klaar is, zoals nu, ja, dan wil ik ook dat het een succes wordt. En daar ga ik dan ook aan werken: laat dat album nu ook maar het grootste album ooit worden. Ik ben trots op wat ik doe. Ik snap artiesten niet die een plaat maken, dat ding één keer omhoog houden en dan gaan slapen.'

De belangrijkste opdracht voor Ed Sheeran: muzikaal volwassen worden, volgroeien tot wereldster. 'Het is de grootste kunst in de pop in ons tijdperk, voor jonge liedschrijvers zoals ik en Justin Bieber en noem maar op: groeien en relevant blijven, een lange carrière opbouwen.'

Dat lukt in onze gejaagde poptijden van gestreamde hitjes en kortstondig YouTube-succes bijna niemand meer. En Justin Bieber, vriend en collega, had het er vorig jaar zichtbaar moeilijk mee toen hij bij zijn stadionshows moest constateren dat zijn publiek niet met hem was meegegroeid. Bieber haalde uit naar zijn gillende fans en wist duidelijk niet wat hij met zijn volgelingen aan moest.

'Nee, dat gaat bij mij niet gebeuren omdat ik die fase al heb doorstaan. Ik heb het idee dat mijn fans wél met me mee zijn gegroeid. Dat er meer naar mijn muziek wordt geluisterd. Gaat bij Justin Bieber ook gebeuren, hij zit nu in de overgangsfase. Hij maakte op zijn laatste plaat volwassen muziek (onder andere geschreven door Ed Sheeran, red.) maar de fans moeten dat laatste stapje nog maken. Bij zijn volgende plaat is het proces voltooid, let maar op.'

En dan kunnen Bieber en Sheeran zich opmaken voor het verlengde popleven. Voor carrières als die van Sheerans helden Van Morrison en Elton John. Of hij zich deel voelt van de grote Britse poptraditie, van singer-songwriters met eeuwigheidswaarde? 'Zonder mezelf met iemand te willen vergelijken: ja, ik denk dat er in Groot-Brittannië echt een nieuwe golf is opgekomen, een nieuwe stroom grote muziek van grote songwriters die zullen blijven.'

Van Morrison, Elton John, Adele, Ed Sheeran? 'Dat gaan we over dertig jaar vaststellen.'

De plaat ÷ (Divide) van Ed Sheeran verschijnt vandaag bij Warner. Ed Sheeran speelt op 3 en 4/4 in de Ziggo Dome in Amsterdam. De kaarten voor beide shows zijn uitverkocht.


Met z'n allen

Ed Sheeran werd groot als solo-artiest, maar hij kon het natuurlijk niet helemaal alleen. Dit zijn de mensen die Sheeran op de schouders namen en de vrienden en collega's die steeds weer opduiken in zijn leven.

Jamie Foxx

In 2010 vertrekt Ed Sheeran naar Los Angeles, met in zijn bagage weinig meer dan zijn onmiskenbare talent. En het adres van een club waar gedichten en liedjes kunnen worden voorgedragen. Sheeran treedt op bij een aantal 'poetry slams' en kruipt achter de 'open microfoon' van de clubavond The Foxxhole, een comedy- en talentenshow van acteur en zanger Jamie Foxx. Die ziet Sheeran spelen, slaat steil achterover en nodigt het zingende jochie uit in zijn huis en zijn opnamestudio. En zo wordt Jamie Foxx een overzeese vaderfiguur en een van de eerste echte ontdekkers van Ed Sheeran.

Jamie Foxx. Foto afp

Elton John

Elton John is er ook vroeg bij. De pianospelende liedschrijver is rond 2010 al onder de indruk van de eerste YouTube-liedjes van Sheeran, en zet daarna de schouders onder de jonge Brit (ook met bril) die met enige fantasie best als Johns opvolger kan worden gezien. In 2013 probeert Elton John een optreden van zijn protegé te regelen bij de uitreikingsshow van de Grammy Awards. Dat lukt niet, omdat Sheeran volgens de Grammy-organisatie in zijn eentje geen show kan dragen. Maar Elton John laat zich niet kennen. 'Dan kom ik wel mee', laat John de Grammy-jury weten. En zo vertolkt Ed Sheeran zijn liedje The A Team dus wél bij de Grammy's 2013, met Elton John naast hem aan de piano. Handig, zo'n prominente plugger.

Elton John en Ed Sheeran bij de Grammy Awards in 2013. Foto afp

Passenger

Ed Sheeran en Michael David Rosenberg alias Passenger zijn vrienden voor het leven, sinds een gezamenlijk optreden in een club in Cambridge. Sheeran is dan net 15, en Rosenberg, zeven jaar ouder, eigenlijk al een ouwe rocker. Sheeran en Rosenberg volgen elkaars carrière op de voet en duwen elkaar te pas en te onpas het podium op. De Ziggo Dome kreeg er vorig jaar bij de show van Passenger zomaar een stukje Sheeran bij. Samen zongen ze in Amsterdam het nummer Heart's on Fire, en dat was bijzonder. Vooral omdat Sheeran de wereld had beloofd een jaar lang niet in het openbaar te verschijnen en al helemaal niet op te treden.

Passenger.

Taylor Swift

Ed Sheeran krijgt een lift van Taylor Swift. En breekt door in de Verenigde Staten. Het is allemaal niet toevallig; over dit soort strategische zaken en potentiële wereldheerschappij wordt goed nagedacht. In 2012 schrijven Ed Sheeran en Taylor Swift samen, volgens de overlevering in Swifts achtertuin, het nummer Everything Has Changed. Het nummer verschijnt op Swifts album Red en is het perfecte laatste zetje voor Sheeran in de VS - waar Swift krankzinnig populair is. Nog een cadeautje: Sheeran mag het voorprogramma verzorgen bij Swifts Amerikaanse Red-tournee. Sheeran slaat aan, en dat resulteert eind 2013 in drie uitverkochte shows in het New Yorkse concertpaleis Madison Square Guarden. Ed Sheeran is Taylor Swift om begrijpelijke redenen eeuwig dankbaar en laat het woord 'Red' op zijn bovenarm tatoeëren, net naast die tattoo van een fles Heinz-ketchup. Die is ook rood.

Taylor Swift. Foto afp

Justin Bieber

Misschien schrijft Ed Sheeran wel wat té veel liedjes? Hij raakt zelf het spoor weleens bijster. Zo keek Sheeran vreemd op toen hij eind vorig jaar het nummer Cold Water van Justin Bieber en Major Lazer hoorde. Een nummer waarin hij zijn eigen liedschrijfwerk herkende. Sheeran was helemaal vergeten dat hij dat half voltooide liedje had afgestaan aan team-Bieber, na een telefoontje van Major Lazer-producer Diplo. No hard feelings, uiteraard. Sheeran schreef nog een nummer voor Bieber, Love Yourself, dat vorig jaar een van de grote Bieberhits werd. In interviews over dat nummer liet Ed Sheeran weten dat het eigenlijk een beetje een afdankertje was. Het zou zijn eigen nieuwe plaat niet hebben gehaald. Wat kan een kleine dosis goed getimede arrogantie toch lekker zijn als de wereld aan je voeten ligt. Overigens zijn Bieber en Sheeran heel close. Zeggen ze zelf.

Justin Bieber. Foto afp

James Blunt

De relatie tussen Ed Sheeran en zanger James Blunt is een beetje ondoorgrondelijk. Gesuggereerd wordt wel dat Sheeran medelijden heeft met James Blunt, omdat diens carrière na een stormachtige opkomst in 2005 eigenlijk ook vrij hard weer ter aarde is gestort. Daar maakt Sheeran graag grappen over, het liefst bij optredens in Britse tv-talkshows. Toen hem daar eens gevraagd werd hoe hij toch aan die snee in zijn wang kwam, afkomstig van een zwaard (!), suggereerde Sheeran dat die snee hem was toegebracht door James Blunt, 'die probeerde zijn carrière terug te pakken'. Maar Blunt kan heel goed tegen grappen over zijn persoon. Zo goed zelfs, dat hij een aantal liedjes van zijn deze maand te verschijnen plaat The Afterlove door Sheeran heeft laten schijven. Verwacht wordt bovendien dat Blunt bij Sheerans liveshows in de Verenigde Staten zal optreden. Sportief!

James Blunt. Foto afp
Meer over