Review

Dylan zingt weer echt mooi op zijn nieuwe coveralbum Triplicate

Triplicate, het nieuwe Bob Dylan-album dat morgen verschijnt, is een driedubbelaar met dertig liedjes.

Net als op zijn vorige twee albums is geen van die liedjes van Dylan zelf. Ze zijn geschreven tussen de jaren twintig en zestig van de vorige eeuw en maken deel uit van wat The Great American Songbook is gaan heten.

Uit precies dezelfde collectie liedjes, die in veel gevallen door Frank Sinatra zijn opgenomen, putte Dylan ook al op Shadows in the Night (2015) en Fallen Angels (2016). Dat was toentertijd voor veel Dylanfans even wennen: Dylan als crooner? Waren de babyboomers in de jaren zestig niet juist van zijn liedjes gaan houden als reactie op de zoete klanken van Dean Martin en The Voice, waar hun ouders zo van hielden?

Wen er maar aan, had Dylan kunnen roepen, want er komt nog veel meer. De kersverse Nobelprijswinnaar voor literatuur liet de dop opnieuw op zijn pen en trok met zijn (voortreffelijke) tourband naar de Capitol Studios in Los Angeles om in één take zonder overdubs nog eens dertig standards op te nemen.

Dylan, de gelauwerdste tekstdichter uit de popgeschiedenis, waagt zich dus opnieuw aan andermans werk. Hij doet dat met nog meer overtuiging dan op de vorige twee platen. Hij was, zo vertelde hij in een groot interview dat vorige week op zijn site Bobdylan.com verscheen, domweg nog niet klaar met het zingen van al die klassiekers. Een nieuwe discipline voor hem, maar in de teksten vond hij steeds zo veel van zichzelf terug dat hij zich kon richten op de melodie van de arrangementen.

Triplicate (Pop)

Bob Dylan
Sony
Dylan neemt dit weekend eindelijk zijn Nobelprijs in ontvangst, maakte het Zweedse Nobelprijscomité woensdag bekend. Dylan krijgt diploma en medaille in Stockholm, waar hij twee concerten geeft. Op 13 oktober 2016 werd de prijs toegekend, maar Dylan haalde hem niet zelf op vanwege 'andere afspraken'.

Daarvoor krijgt hij steeds meer gevoel, want hoe onmogelijk het ook klinkt: Bob Dylan zingt gewoon echt mooi op Triplicate. Zijn versies van These Foolish Things, The Best is Yet to Come en Stormy Weather zijn wonderschoon. Niet alleen vanwege Dylan zelf: ook zijn band, een enkele keer uitgebreid met blazers en strijkers, klinkt beter dan op de twee vorige albums. Kreeg je daar wel eens het gevoel dat klassiekers als Autumn Leaves en Young at Heart werden nagezongen, op Triplicate kruipt Dylan werkelijk ín de liedjes. Alsof hij de woorden zelf bedacht, zo oprecht klinkt hij in September of My Years. Een Sinatraliedje dat hij net niet perfect doet; zulke barstjes maken Triplicate zo mooi.

Band en zanger vormen nog meer een eenheid. Vooral de steelgitaar en pedalsteel van Donnie Herron klinken regelmatig als de juiste vervanger voor een compleet orkest. De liedjes vol weemoed, herinneringen aan gemiste kansen en ander liefdesleed krijgen van Herron precies de juiste accenten.

Wat allemaal niet wegneemt dat dertig van dergelijke 'nieuwe' liedjes wat veel is. Het swingend bedoelde Braggin' komt niet echt los en Dylans Stardust legt het af tegen de versie van Willie Nelson van bijna veertig jaar geleden.

Wie vijftig jaar geleden had voorspeld dat de maker van liedjes als Like A Rolling Stone en albums als Blonde On Blonde zich een halve eeuw later op het werk van Sinatra zou storten, was uitgelachen. Maar Dylan is bloedserieus met zijn intenties zich dat werk eigen te maken. Op zijn recentere platen met eigen songs hoor je al een duidelijke voorliefde voor western swing en jazz. Liedjes als Duquesne Whistle, Sugar Baby en Tweedle Dee & Tweedle Dum geven daar blijk van. Country, blues en folk uit die periode heeft hij al zijn hele carrière bewerkt en uitgevoerd. Nu heeft hij zijn fascinatie voor jazzstandards kunnen botvieren.

Missie geslaagd, zeggen we. Maar neem nu maar weer plaats achter de schrijftafel en antwoord op de vraag in de laatste Triplicate-song: Why Was I Born?

Nobelprijs

Dylan neemt dit weekend eindelijk zijn Nobelprijs in ontvangst, maakte het Zweedse Nobelprijscomité woensdag bekend. Dylan krijgt diploma en medaille in Stockholm, waar hij twee concerten geeft. Op 13 oktober 2016 werd de prijs toegekend, maar Dylan haalde hem niet zelf op vanwege 'andere afspraken'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.