tv-recensie

Dwars door de Middellandse Zee is een charmant zooitje ongeregeld op bedevaart naar het onverwachte

Door Hauben en zijn crew krijg je het vrolijk stemmende idee dat achter elke vreemdeling een goed verhaal schuilgaat.

null Beeld

‘Mogen we even hoi komen zeggen?’ Héél eventjes zijn ze overrompeld, het Britse echtpaar waar tv-maker Arnout Hauben in Dwars door de Middellandse Zee met draaiende camera voor de deur staat. Hauben werd gelokt door de veranda, overdadig aangekleed met waarschuwingsborden voor de chihuahua en ‘bits and bobs’ uit heel de wereld. Maar bewoonster Emma zit algauw naast haar man honderduit te vertellen over het referendum uit 1967, toen het stukje overzees Engeland weer Spaans had kunnen worden, maar dat met 12 duizend stemmen tegen 44 niet werd.

Het duurt niet lang, of Emma vertelt dat ze net als haar man gráág de wapens zou opnemen voor Gibraltar. Even deed het me denken aan Nu we er toch zijn, het programma waarin Eddy Zoey bij mensen aanbelde om te kijken hoe gastvrij ze waren. Ook Hauben, die eerder naar Santiago de Compostela liep in zijn rubriek in Man bijt hond, vindt razendsnel zijn weg met mensen, geholpen door zijn prettig wanordelijke camera- en geluidsmannen, Ruben en Philippe. Het gezelschap trekt in het nieuwe reisprogramma van de VPRO ‘de opkomende zon achterna’ richting Jeruzalem, in dezelfde avonturiersgeest als eerder in Langs de Noordzee.

De makers van ‘Dwars door de Middellandse Zee’. Beeld
De makers van ‘Dwars door de Middellandse Zee’.

Ze reizen per boot of te voet en bepalen ter plaatse welk pad ze inslaan – zo lijkt het, althans. Als ze op Ibiza een lange wandeling naar de grot van Tanit maken, waar de feestelijke geest van het eiland al drieduizend jaar wordt gevierd, zien we óók hoe saai die wandeling is, en hoe de crew met meegebrachte broodjes pauzeert op een stoffig pad. ‘Dat is weer goede tv’, zegt Hauben sarcastisch. Vermoedelijk was er iets meer regie nodig voor de sjamaan die een ritueel in de grot kwam uitvoeren, maar de naden van het programma blijven altijd zichtbaar, wat het geheel bescheiden en toegankelijk maakt.

Van Dwars door de Middellandse Zee krijg je het vrolijk stemmende idee dat achter elke vreemdeling een goed verhaal schuilgaat. Op Menorca loopt het stel op straat twee jongens tegen het lijf van een jaar of 10, Alvaro en Antonio, die hen meesleuren naar de paardenparade van Mahon waar ze ooit zelf te paard in hopen te paraderen. Het soort jongens dat een producer vooraf niet zou hebben kúnnen vinden.

Al te vaak lijken reisprogramma’s gemaakt als een audiovisuele Lonely Planet, met de presentator als de ober die ons kijkers een tapasschaal vol hap-slik-klare historie en folklore uitserveert. Je kunt je afvragen, als je zo’n presentator ziet aankloppen bij een al te mediageniek salsa-echtpaar: wie bepaalt eigenlijk wat het verhaal is, wat de moeite is en wat niet?

De spontane ontmoeting blijkt meer dan genoeg te onthullen over een plek, zien we bij Dwars door de Middellandse Zee. Je kunt het aan het toeval overlaten, erop vertrouwen dat er altijd weer iets interessants zal opduiken. En als er even niets interessants gebeurt, en de wandeling medium-leuk is, dan maar dat shot van de crew met hun zelf meegebrachte lunch. Dat maakt het programma, naast een meanderend onderzoekje naar het Middellandse Zeegebied, ook een aanstekelijke bedevaart naar het onverwachte, het reizen zelf.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden