Actie / Thriller / Misdaad

Duplicity

Charmante charlatans

Ze zijn egoïstisch, crimineel en hopeloos overmoedig. Desondanks zijn charlatans fijne Hollywood-helden. Of juist daardoor: ze creëren misschien wel zelf die onmogelijke situatie, maar daar ploeteren ze zich met zoveel branie en charme doorheen dat je wel met ze mee moet juichen.


Het werkte in bijvoorbeeld Catch Me If You Can (2002), het werkte in de Oceans -serie en het werkt dubbel in Duplicity. Daarin zijn de boefjes Ray (Clive Owen) en Claire (Julia Roberts), een stel dat door hun werk voor CIA en MI6 professionals zijn op het gebied van liegen en bedriegen. Als ze besluiten hun kunde voor zichzelf te gebruiken en over te stappen naar bedrijfsspionage, is het de vraag of ze niet alleen hun opdrachtgevers maar ook elkaar te slim af proberen te zijn.



Charisma, daar valt of staat zo’n ondeugdenfilm mee en dat zit bij Owen en Roberts wel goed. Het sprankelt tussen hen en ze blijven ongrijpbaar tot het einde. Maar de grootste charlatan van Duplicity is waarschijnlijk regisseur en scenarioschrijver Tony Gilroy. Eerder schreef en regisseerde hij het serieuze Michael Clayton (2007), waarin hij thrillerelementen combineerde met een moraliteitsspel rondom multinationals. Hier zoekt hij nog meer naar de uitersten: hij switcht van romantische komedie via een gladde spionagethriller naar een geestige satire over het bedrijfsleven. De actie verplaatst zich van super-de-luxe toplocaties en steriele kantoorgebouwen naar morsige kelders met afluisterapparatuur waar een regering van een middelgroot land zijn vingers bij af zou likken.



Daar spat het plezier vanaf: Gilroy moet wel zelfvoldaan hebben gegniffeld bij het neerpennen van de gevatte dialogen en de grapjes tussendoor. Met een demonisch genoegen trakteert hij telkens op flashbacks die, nét als alles duidelijk lijkt, al het eerdere weer op losse schroeven zetten. Paul Giamatti is een geestige CEO, die ook nog eens in de onvergetelijke titelsequentie concurrent Tom Wilkinson te lijf mag gaan. Dat Gilroys tongue-in-cheek kritiek op louter op winstbeluste bedrijven in de tijd van economische crisis perfect getimed blijkt, is daarbij een gelukkig toeval.



Zelfverzekerd zorgt Gilroy ervoor dat al dit geschakel tussen genres onevenwichtig noch voorspelbaar wordt. Het verliest nergens aan snelheid, offert spanning niet op aan humor of omgekeerd. Het maakt Duplicity een heist onder de films: eigenlijk is het verbazingwekkend dat Gilroy het geflikt heeft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden