tv-recensieAlex Mazereeuw

Dunya is een prachtig coming-of-ageverhaal over iemand die veel te vroeg volwassen moest worden

null Beeld
Emma Curvers

‘Het moet stoppen bij mij. Alles wat jij hebt meegemaakt, en waar jij mee struggelt. Dat moet gewoon bij mij stoppen!’

De 19-jarige Dunya zit met moeder Sabine in haar kleine Amsterdamse binnentuin. Sabine maakt zich zorgen. Ze heeft gemerkt dat Dunya steeds meer alcohol drinkt, en vreest dat ze – net als Dunya’s oma en vader – al haar problemen wil wegdrinken. Zelf weet Sabine maar al te goed dat verslavingen niets oplossen. Vroeger loste ze alles op met drugs, maar nu ‘schreeuwt ze het gewoon uit’. Die erfelijke verslavingszucht moet stoppen bij Dunya, en dat weet ze zelf maar al te goed.

In de 2Doc-film Dunya wordt vrij snel duidelijk dat Dunya altijd een tweede volwassene in het huishouden is geweest, en nooit echt een kind heeft mogen zijn. Daarvoor was de thuissituatie te onstuimig, en haar verantwoordelijkheidsgevoel naar haar moeder te groot. Sabine en Dunya lijken door hun onafscheidelijke band soms meer op twee zussen of vriendinnen dan op een moeder en dochter. Maar langzaamaan wordt het voor Dunya tijd om haar eigen weg te gaan.

Het is makkelijker gezegd dan gedaan. Dunya en Sabine slapen samen in bed, en draaien dagelijks om elkaar heen in hun kleine Amsterdamse keukentje. Voor Sabine is het überhaupt moeilijk om een eigen plek te hebben. Ze leefde jarenlang op straat, en beschrijft dat als de enige periode waarin ze écht gelukkig was. Maar Sabine lijkt het daklozenbestaan ook wat te romantiseren, aangezien ze in die tijd óók kampte met een zware harddrugsverslaving. Ook voor haar waren de omstandigheden om op te groeien niet ideaal: Sabines moeder – zangeres Betty Wels – maakte na een periode van langdurige verslaving uiteindelijk een einde aan haar leven. Die familiegeschiedenis maakt het verantwoordelijkheidsgevoel van Dunya alleen maar groter. Kan ze haar moeder eigenlijk wel alleen achterlaten?

Sabine en Dunya luisteren naar een liedje van oma. Beeld 2Doc
Sabine en Dunya luisteren naar een liedje van oma.Beeld 2Doc

Dunya is de nieuwe film van regisseur Tim Bary, die in 2018 indruk maakte met zijn afstudeerfilm Wognum (over een gabber met een droom om klassiek pianist te worden). Met Dunya heeft Bary opnieuw iemand gevonden wier (muzikale) droom wordt bemoeilijkt door achtergrond en omgeving. Het is Dunya’s grote droom om zangeres te worden, en het talent heeft ze. De tijd niet. Ze werkt zes dagen in de week en deelt al haar inkomsten met haar ouders. Op haar enige vrije dag legt de creatieve inspiratie het vaak af tegen de vermoeidheid.

Het draagt bij aan een prachtig coming-of-ageverhaal over iemand die veel te vroeg volwassen moest worden. Maar uiteindelijk gaan de foto’s van Dunya dan toch van de muur. In een van de laatste scènes in het ouderlijk huis luisteren moeder en dochter nog één keer samen naar een liedje van oma.

God, u moet begrijpen dat ik van ze hou.
En dat als moeder ik zo graag wil slagen, maar ik nam niet de tijd om te groeien tot vrouw.
Er is zoveel wat ik nog niet ken van mezelf.
Het ging te snel, ik heb mezelf vergeten.
Ik had toch wel eerst moeten weten, wie of ikzelf eigenlijk ben.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden