Dubbelspel

Arnout en Sander Brinks, die als Tangarine landelijk bekend werden in het tv-programma DWDD, hebben een nieuw album gemaakt. Een uitgelaten album. Want de tweeling is in het reine met zijn verleden.

Ze weten niet beter of ze hebben altijd gezongen. En altijd samen. Op school, in de kerk, in cafés, buurthuizen, wijkcentra en huiskamers. Het was ook eigenlijk geen keuze, het stond gewoon vast. De tweelingbroers Arnout en Sander Brinks (31) wisten het al vroeg.

Zingen zou hun leven worden.Vanuit Assen, waar ze sinds hun 9de wonen, werkte het duo gestaag aan lokale bekendheid. Voordat de rest van Nederland de Brinksbroers leerde kennen als Tangarine hadden ze er al jaren als zangduo opzitten. Het werkterrein was Assen en alles ten noorden daarvan. 'Geen plaats waar platenmaatschappijen en boekers van concerten zich hadden gevestigd', zegt Arnout. 'We hebben dus alles altijd maar zelf gedaan.'

Dus gewoon bellen naar zaaltjes, kroegjes en buurthuizen of nog kleiner. 'Als we maar konden spelen', vult Sander zijn 7 minuten oudere broer aan. Soms deden ze wel vier huiskameroptredens op een dag, zegt Arnout trots. En platen maken? 'Er was in Assen natuurlijk niemand die ons daarmee kon helpen, vervolgt hij, 'dus deden we het zelf.'

Sinds enige tijd niet meer; vandaag verschijnt Move On, het tweede album van Tangarine voor het Excelsior-label. Vier platen bracht Tangarine in eigen beheer uit, totdat ze in april 2013 hun eerste album Seek & Sigh bij Excelsior uitbrachten.

Arnout (links) en Sander Brinks. Beeld Foto Daniel Cohen

Huisband

Hun carrière zat toen al in de lift. Sinds ze in februari 2012 een minuutje mochten zingen in De Wereld Draait Door, is het hard gegaan.

Op het kantoor van hun platenmaatschappij Excelsior in Amsterdam Noord, vertellen de broers over wat hen de afgelopen jaren is overkomen. Je moet ze naast elkaar zien om de uiterlijke verschillen te kunnen vaststellen. Arnout zit zoals altijd links en praat het meest. Het haar van Sander heeft een iets lichtere tint. Beiden hebben lange dunne benen.

Zo kent de vaste kijker van DWDD ze ook, waar ze het afgelopen seizoen de huisband waren en liedjes van anderen zongen. Optredens waardoor ze steeds vaker op straat werden herkend. Arnout: 'We leerden ook goed luisteren naar andere muziek. Dat moest wel, want we moesten daar covers spelen, iets wat we eigenlijk nooit hadden gedaan.'

Het werken als huisband zou bepalend blijken voor de nieuwere, wat vollere Tangarine-sound. Ooit had het duo zonder al te veel invloed van buiten een eigen geluid gecreëerd. Assen, 'cultureel geen sterke stad', was geen bakermat van inspiratie. De eerste paar akoestische platen van Bob Dylan, uit de vroege jaren zestig, waren dat wel. Maar verder luisterden de broers weinig naar andere muziek.

Veelzijdigheid

Hun liedjes bleven lang hangen binnen het folkidioom. De messcherpe samenzang domineerde, de begeleiding was bijzaak. Op Seek & Sigh veranderde dat al, ineens kwamen er drums bij. Arnout: 'Dat was echt even schrikken.'

Maar ook wel nodig. De broers moesten uit hun comfortzone van zalvende, wat zoetige liedjes komen. Sander: 'We hoorden vaak dat we erg jarenzeventig klonken, daar wilden we vanaf.'

Gedwongen door de actualiteit van DWDD kwam het duo bij de meest uiteenlopende liedjes uit en zongen voor anderhalf miljoen kijkers liedjes van de Beatles en de Kinks. Maar ook Eye Of The Tiger en I Need A Dollar kwamen voorbij. Die veelzijdigheid is terug te horen op het vandaag verschenen nieuwe Tangarine-album Move On.

Arnout: 'Wat we ook speelden, het klonk altijd als ons. Dat gaf wel een fijn soort zekerheid, dat we een echt eigen geluid hebben.'

Ook nu hun geluid wat elektrischer is, zijn de karakteristieke Tangarine-elementen aanwezig. Het geluid wordt nog altijd gedomineerd door snerpende, maar ragfijn op elkaar afgestemde samenzang. Vaak unisono, maar gaat de een iets hoger, dan complementeert de ander meteen. Mooi hoe de stemmen elkaar steeds aanvullen of versterken. Onafgesproken, dat gaat gewoon intuïtief, zeggen de broers.

Beeld Foto Daniel Cohen

Worsteling

Om de vergelijking met zangduo's als de Everly Brothers (wel broers, geen tweeling) en Simon & Garfunkel (geen broers) kun je eigenlijk niet heen. De muziek van Tangarine heeft een zelfde zachtmoedigheid en er klinkt altijd een zekere opgewektheid in door.

Arnout: 'Elk verschrikkelijk onderwerp zal bij ons nog hoopvol klinken. Ik krijg het gewoon niet voor elkaar om depressief te klinken.'

Was ook niet nodig voor het nieuwe album Move On, want daarop moest de toon overwegend optimistisch en vrolijk worden. Eigenlijk als reactie op Seek & Sigh, waarop de meer akoestisch getoonzette liedjes wel degelijk een serieuze, zelfs wat zwaarmoedige teneur hadden.

Seek & Sigh was voor de broers Brinks de manier om in het reine te komen met hun verleden. Het opgroeien in een (gebroken) gereformeerd gezin, de worsteling met geloof en het zoeken naar eigen waarden vond zijn weerslag in hun liedjes. Lastig, maar het moest. Sander: 'De relaties binnen de familie zijn sindsdien verbeterd. Muziek bleek een goed communicatiemiddel en in onze directe omgeving leek iedereen het te begrijpen.'

Toon

Op Seek & Sigh had het duo de meeste frustraties weliswaar van zich afgezongen, maar, zegt Arnout: 'Het lastige daarna was over die liedjes te praten met mensen van buiten. Op een gegeven moment waren we echt klaar met al dat gezeik over onszelf en wilden we de positieve kant van ons leven belichten.

'Waar alle reden voor is, want we hebben met Seek & Sigh veel duidelijk gekregen en opgelost. Die plaat hebben we echt voor onszelf gemaakt. Nu is het klaar. Tijd om door te gaan.'

Move On heet het nieuwe album niet voor niets. De toon is opgewekter, de liedjes zijn meer rock 'n' roll. 'We hebben het erg naar onze zin nu', zegt Sander, 'en dat mag je horen.'

Arnout: 'Kijk eens wat er met ons is gebeurd. Een paar jaar geleden moesten we nog smeken of we ergens mochten spelen, nu staan we in uitverkochte zalen. Dat is zo'n mooi gevoel en het went nooit. Eigenlijk moeten we iedere keer de woorden 'geniet ervan' boven onze setlist zetten.'

Sander: 'Al dat goeds hoor je in onze liedjes terug. Maar we zijn niet alleen maar vrolijkheid tegengekomen. Er waren ook droevige voorvallen, ook daarmee probeerden we iets te doen.'

Zo was er die ontmoeting vorig jaar op Vlieland met een oud-klasgenoot. Sander: 'Zijn moeder lag op sterven, hij vroeg of we aan haar bed konden zingen. Dat hebben we gedaan, zoals bezongen in het liedje Life Falls Down. En dat is toch het mooist, dat je het gevoel hebt dat je met je muziek echt iets voor iemand kunt betekenen.'

Eenheid

Arnout: 'Dit soort kleine, persoonlijke dingen kunnen we wel aan, maar over de ellende in de wereld en andere grote onderwerpen schrijven we niet.'

Over de inhoud van de teksten en hoe de liedjes moeten klinken zijn de twee het doorgaans snel eens. Meestal hebben ze allebei wat ideeën en kiezen ze samen voor het beste. Sander vindt zijn broer tekstueel beter; Arnout vindt zijn broer juist vaardiger waar het de productie en sound van de liedjes betreft.

Arnout: 'We zijn deels een eenheid, vooral muzikaal, maar we zijn ook twee individuen die allebei perfectionistisch zijn. En het gekke is, dat als we een liedje hebben, we dat ook allebei willen zingen. Is altijd al zo geweest, zo ontstond onze samenzang en zo is het gebleven. De een komt met iets, de ander gaat mee.'

Zingende broers

Broers in bands, dat komt in de popgeschiedenis veelvuldig voor. Van de Kinks (Ray en Dave Davis) tot Oasis (Liam en Noel Gallagher) Broers vormen ook vaak duo's: van de Louvin Brothers en de Everly Brothers tot de Proclaimers. Maar alleen de laatste band is een tweeling. Dat geldt ook voor Jelle en Coen Paulusma in Daryll-Ann. Dat hun fraaie koortjes van invloed lijken op die van labelgenoot Tangarine, berust volgens de broers Brinks op toeval. Sander: 'We zijn in muzikaal isolement opgegroeid en kenden nauwelijks andere bands.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden