Review

Dryocopus lijkt nondeju wel een Franse arthousefilm

Boek (fictie) - Dryocopus van Owen Donkers

In Frankrijk is het altijd vakantie. Dat is de nostalgische reden waarom de naamloze Nederlandse schrijver uit het vierde boek van Owen Donkers (1977) er wil wonen, terwijl zijn vrouw Pauline in Duitsland werkt.

Zij forenst zich suf; zit al in de trein als hij net wakker wordt en komt 's avonds pas laat thuis. Hij viert inderdaad een soort vakantie. Dagelijks struint hij door de Franse bossen om vogels te spotten. De novelle is getiteld naar zijn favoriet; de specht, oftewel Dryocopus.

De schrijver is een flegmatisch personage. Het succes van zijn laatste roman laat hem koud. Ideeën voor een nieuw boek heeft hij niet. Met zijn Franse les gaat het oké. Pauline is al vijftien jaar 'de constante'. Donkers beschrijft het onopmerkelijke leven van de schrijver in korte, droge zinnetjes. Over de zomervakanties op een camping in Frankrijk: 'Daar kon je zwemmen. De hele dag.' Over zijn relatie: 'Tussen Pauline en hem hoefde weinig gezegd te worden.' Over zijn laatste boek: 'Voor hem was het klaar, afgesloten.' Over zijn verhuizing naar Frankrijk: 'Het stelde niets voor.' Over zijn woonplaats Metz: 'Over Metz viel weinig te zeggen.' Over het vogelen: 'Er was iets met die vogels. Ze konden vliegen. Ze zongen. Er waren veel verschillende soorten.'

Verder veel gezwijg, emotionele schraalheid, gereserveerde contacten in een provinciestad, dialogen waarin vooral veel niet gezegd wordt ('Wat zeg je?' - 'Niks.'). Het lijkt nondeju wel een Franse arthousefilm. Maar achter al die benauwende niksigheid zit natuurlijk altijd iets dringends. Met de relatie van de schrijver gaat het eigenlijk niet helemaal goed. Er is een dingetje met zijn docente Frans. En o ja, hij ligt alleen en zwaargewond in een verlaten bos.

Dryocopus

Fictie
Owen Donkers
Thomas Rap;
143 pagina's; €18,99.

Ineens krijgt die karige, afstandelijke stijl een betekenis: dit is hoe de schrijver denkt in wat misschien wel zijn laatste uren zijn. Alsof hij er al niet meer is. En dat zet alles in een ander licht. Waar denkt een man in doodsnood aan? Aan de liefde, aan de zomervakanties van vroeger, aan vogels. Meer hoeft het ook niet te zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.