Drumorkaan en samenzang maken Hair muzikaal sterk

Met een drumorkaan en hypnotiserende samenzang wordt deze herschreven Hair muzikaal overeind gehouden. Misschien symptomatisch voor deze tijdgebonden lofzang op de flowerpower is de befaamde naaktscène: nu in het donker.

Hair Beeld Roy Beusker

Hair is een anti-(Vietnam)oorlogspamflet, een lofzang op de flowerpowergeneratie en een verzameling onverwoestbare liedjes, zoals Frank Mills en Let the Sunshine in. Maar Hair is toch vooral een vastgeroest tijdsbeeld van de jaren zestig.

Gelukkig liggen de uitvoeringsregels bij Hair niet vast, dus er kan lekker aan gesleuteld worden. Maar je kunt, zoals regisseur Carline Brouwer en scriptschrijver Dick van den Heuvel, met de vluchtelingencrisis, oorlog op alle continenten en racisten die schaamteloos uit de kast komen in het achterhoofd, knutselen wat je wilt, Hair blijft een tijdgebonden stuk. Met alleen een protestbord 'Black Lives Matter' red je het niet. En we weten dat een groot deel van de Amerikaanse hippiegeneratie uiteindelijk als hard-werkende mannen deel zijn gaan uitmaken van het establishment. Let the Sunshine in werd voor velen Let the Cash Flow in.

De herschrijvers hebben in deze versie meer willen inzoomen op het personage Berger (William Spaaij), de twijfelaar, die ideologisch geen vaste grond onder de voeten heeft en wat minder op Claude (Jeffrey Italiaander), de jongen die uiteindelijk als soldaat in Vietnam belandt. Die poging is nauwelijks geslaagd, omdat het stuk zo versneden is in kleine brokjes dat geen enkel personage de kans krijgt het karikaturale te ontstijgen.

Hair

Musical
Door Stage Entertainment, script en liedteksten: Gerome Ragni en James Rado; muziek: Galt MacDermot, vertaling en bewerking: Dick van den Heuvel; muzikale leiding: Marco Braam; choreografie: Stanley Burleson; regie: Carline Brouwer.
25/9, Theater Chassé, Breda
Tournee t/m 4/2017

En zo is het helaas toch een vrij brave, vlakke en vooral stuurloze Hair geworden, met onopvallende hoofdrolspelers en Anouk Maas als het meisje tussen de twee jongens in die zich nogal ongecontroleerd naar voren schreeuwt in Easy to be hard. Veel te weinig ingehouden frustratie en verontwaardiging over mensen die zich wel het wereldleed aantrekken, maar weinig aandacht hebben voor hun directe omgeving. Vocaal springt er maar één uit: Idols- en Voice of Holland-zangeres Raffaëla Paton als June, de verteller en het geweten van de groep.

Misschien wel symptomatisch voor deze zwalkende Hair is dat de befaamde naaktscène aan het slot van de eerste akte zich afspeelt in het donker. De dans is vurig als een vulkaan, maar het spel, zeker voor de pauze, is tamelijk hysterisch.

De hoogtepunten van deze Hair zitten in de kop en de staart. In de opening brengt de drummer de groep met een geweldige solo in extase, maar dan gaat de drumorkaan over in oorverdovend oorlogslawaai. Totale paniek. IJzersterk. En ja, dat slot, Let the Sunshine in, met die hypnotiserende samenzang, doet je toch nog heel even, tegen beter weten in, geloven dat het anders kan in deze klotewereld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden