DRUKKE ONDERWERELD

**..

Romanzo criminale

Regie: Michele Placido. Met Kim Rossi Stuart, Pierfrancesco Favino, Stefano Accorsi.In 4 zalen.

Een terugkerende locatie in de misdaadfilm Romanzo criminale van Michele Placido is de kerk San Agostino in Rome. Daar laat een van de hoofdpersonen, de gangster Freddo, zich door zijn in kunst geïnteresseerde vriendinnetje vertellen over het schilderij Madonna en de pelgrims van Caravaggio. Later bereidt hij zich bij hetzelfde doek op zijn laatste grote actie voor. Zo legt regisseur Placido zichzelf een hoge standaard op: hij nodigt uit zijn donkere opnames van de Romeinse onderwereld te vergelijken met het clair-obscur van Caravaggio.

Romanzo criminale is dan ook een ambitieuze productie. Aan het script van de verfilming van een boek van Giancarlo de Cataldo werd meegewerkt door Sandro Petraglia en Stefano Rulli, die ook het scenario van La meglio gioventù schreven. Net als die film wil Romanzo criminale een beeld van de Italiaanse geschiedenis geven. De personages, misdadigers die in de jaren zeventig en tachtig opklimmen in de criminele hiërarchie van Rome, lijken daarbij soms slechts een aanleiding te zijn.

Zijdelings krijgen Freddo, de Libanees en Dandy – namen die ze zichzelf als jongens geven, wanneer ze in de opening van de film hun misdaadloopbaan beginnen – te maken met de ontvoering van de Italiaanse politicus Aldo Moro. Ze raken betrokken bij de bomaanslag op het treinstation van Bologna in 1980. Tussen de bedrijven door zijn ze getuige van de manier waarop de Italiaanse staat wordt beheerst door corruptie en de schimmige figuren van de geheime Gladio-organisatie.

Dat is veel achtergrond voor een film waarvan ook de voorgrond dichtbevolkt is. Het dwingt Placido zijn personages snel en kort te schetsen, met soms karikaturale gevolgen. De vriendin met wie Freddo een bezoek brengt aan San Agostino is een soort heilige; de andere vrouw in de film, Dandy’s geliefde Patrizia, is een hoer.

Het contrast tussen de mannen is niet minder groot. Tegenover de snobistische Dandy staat de volkse Libanees; diens lompe en gewelddadige methodes worden met steeds meer bezwaren bekeken door de dromerige Freddo. Maar de scènes in de duistere nachtclubs en cafés waar ze elkaar ontmoeten, hebben wel altijd de juiste sfeer.

Met een beweeglijke camera roept Placido een voortdurende onrust op, een gevoel van gevaar, een milieu waarin iedereen zich ervan bewust lijkt te zijn dat elk gesprek in een liquidatie kan eindigen. Daarom, en door de fraaie wijze waarop de acteurs de samenzweerderige dialogen brengen, kan Romanzo criminale toch een geslaagde productie worden genoemd – al worden de grote ambities van de film nooit helemaal waargemaakt.

David Sneek

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden