Droogkomisch levensverhaal van geharde mimespeelster

‘Altijd heb ik andere mensen als masker gebruikt om doorheen te praten’, zegt theatermaakster Karina Holla halverwege haar nieuwe solo Être Blessé....

Echt blootgeven doet ze zich ook niet. Daarvoor is Holla te zeer gehard door het leven (en de theaterwereld). Ze is er ook de persoon niet naar. Haar eigen gezicht is net zo veel masker als al die vrouwentronies die ze zich in haar oeuvre heeft eigengemaakt en die ze nu citeert. Uniek in groteske mimiek: wijs, verbaasd, kinderlijk, woest. En altijd een tikje angstaanjagend, met die opgetrokken wenkbrauwen, harde ogen en grote mond waar even zo goed een hoge stem uit galmt als een zware bas.

Haar lijf oogt iets strammer maar nog steeds opvallend beweeglijk. Holla kan oud lijken, maar ook een meisje van acht. Zo verwijst ze in hilarische samenvattingen naar haar kennismaking met revolutionaire mimestijlen, vooral voor ingewijden een feest van herkenning.

Als er iets is dat al die vrouwen delen die in Holla’s lijf huizen, is het woede omgezet in kunst. Niet in het minst Holla zelf.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden