Review

Droog Brood: Absurdisme van een hoog niveau

De voorstelling is meteen goed begonnen als in een kozijn in het decor een dj opduikt. Het is Peter van de Witte, die à la dj Tiësto zijn armen spreidt en de zaal vult met keiharde dancemuziek. Met dreigende stem laat hij weten: 'It's going to be war.'

Droog Brood in 2000. Beeld ANP

Het zal inderdaad oorlog worden in de zesde voorstelling van cabaretduo Droog Brood, al betreft het niet een oorlog met tanks en militairen, maar een strijd op het intermenselijke vlak. In Dat wordt oorlog spelen Bas Hoeflaak en Peter van de Witte een reeks personages die elkaar het leven zuur maken. Omdat ze niet naar elkaar luisteren, alleen aan zichzelf denken, of zo verschillend zijn dat wederzijds begrip bij voorbaat is uitgesloten.

Zo speelt Bas Hoeflaak een boerse man die naar Engeland op vakantie gaat en van zijn vriend Peter van de Witte graag een paar woordjes Engels wil leren. Van de Witte pocht dat hij in Oxford heeft gestudeerd en drijft zijn vriend tot waanzin met zijn demonstraties van een Brits accent.

Volkse lomperik
Dit is de rolverdeling die veel terugkeert in de voorstelling: Van de Witte als het gedistingeerde en vileine type en Hoeflaak als de volkse lomperik met een hart van goud (al wordt hem toegebeten dat het wel 'een luidruchtig hart van goud' is). Er zijn misschien net iets te veel scènes in Dat wordt oorlog die op deze rolverdeling hangen en sommige van die scènes gaan te lang door. Hoewel het zeker mooie momenten oplevert (kastelein Van de Witte die zijn brallende klant Hoeflaak op onderkoelde wijze zijn café uitwerkt), zijn het de sketches die van deze standaardrolverdeling afwijken die het meeste indruk maken.

Een krankzinnig liedje van Van de Witte op de synthesizer, een zijige, quasi-literaire monoloog over 'de crisis' en een optreden van een dichter die naast het publiek ook zichzelf in slaap sust. Het is allemaal absurdisme van hoog niveau, dat naast erg grappig ook prachtig is vormgegeven en ijzersterk geacteerd.

Theatraal gezien zijn Hoeflaak en Van de Witte zo sterk dat ze soms niet eens woorden nodig hebben om miscommunicatie te verbeelden. Neem die korte scène waarin Van de Witte op accordeon en Hoeflaak op elektrische gitaar samen proberen muziek te maken. Het resultaat is een oorverdovende herrie. Deze mannen zullen nooit nader tot elkaar komen, hoezeer ze ook hun best doen.

Dat wordt oorlog

  • Oordeel van onze recensent
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden