Dromerige Tunng-sfeer blijft in grote zaal niet overeind

Muziek Vijf bands op een avond, het leek warempel wel alsof er in Paradiso een heus festival gaande was. Maar de bands hadden weinig meer met elkaar gemeen dan dat ze zelfstandig te weinig publiek op de been krijgen....

Gijsbert Kamer

Zo hadden Menomena en Jeffrey Lewis een volle bovenzaal dankzij het Britse Tunng, toch de publiekstrekker. Logisch dat Tunng dus het hoofdpodium mocht betreden, maar het was voor iedereen beter geweest wanneer de rustieke folktronica (folk ondersteund door zacht knisperende elektronica) in de intiemere ambiance van de bovenzaal ten gehore werd gebracht.

Hoewel de vier zangstemmen uit het zestal ook in de grote zaal zelfverzekerd overkwamen, ging er veel van de broeierigheid die hun muziek op beste momenten kenmerkt, verloren. Tunng maakt op plaat een delicate mix van serene samenzang, pastorale gitaarliedjes, en zacht zoemende elektronica. Op hun derde album Good Arrows dat onlangs verscheen, bleek de band compositorisch sterk gegroeid. Op de beste momenten droomde je in Paradiso bij ze weg, maar daarvoor moest je je bijna tegen het podium aandrukken. Achterin de zaal verslapte de aandacht snel. Tunng moet het niet hebben van grote gebaren of gemakkelijk te behappen liedjes. Het scheppen van een dromerige sfeer is hun kracht, maar daarvoor was Paradiso een paar maten te groot. Gijsbert Kamer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden