Actie / Thriller / Misdaad

Dredd 3D

Oogstrelende mooifilmerij van het knapste én meest perverse soort

Judge Dredd is politieman, rechter en beul tegelijk. Hij draagt een wat malle retrofuturistische helm die zijn gezicht grotendeels bedekt. Dredd is niet alleen van origine, maar in vrijwel elk shot van deze imponerende actiefilm een stripfiguur.

Dredd 3D begint als een doemcliché. In de verre toekomst bestaan de VS uit megasteden van 800 miljoen inwoners, omgeven door woestenij. In die steden proberen de judges de orde op straat en in de van criminelen vergeven wolkenkrabbers te waarborgen.

De Amerikaanse scenarist John Wagner en de Spaanse tekenaar Carlos Ezquerra bedachten hun rücksichtslose wetsdienaar in 1977. Geen superheld die nadenkt over het effect van zijn daden, zoals Batman of Spider-Man, maar een ordinaire voetsoldaat. Voor de goede verstaander wellicht een sneer naar de rigide law-and-ordermentaliteit van het Amerikaanse rechtssysteem, maar binnen de logica van deze film is hij bovenal volkomen ondergeschikt aan de grimmige wereld waarin hij figureert.

Sylvester Stallone vertolkte hem in Judge Dredd uit 1995. Die film bestond uit inwisselbare jarennegentigactie (veel geschiet in plastic-ogende gangenstelsels), terwijl Stallone zichzelf belangrijker maakte dan nodig. De relatief onbekende Nieuw-Zeelandse acteur Karl Urban, die er met zijn omlaaggeperste mondhoeken voortdurend uitziet als een boze smiley, weet in Dredd 3D dat er weinig tot geen mimiek voor nodig is om het stripfiguur recht te doen.

Wanneer Dredd, de beste judge van allemaal, met een nieuwe collega achter een junkie aanjaagt, ontstaat een kat- en muisspel dat doet denken aan iconische genrefilms als Die Hard en de onlangs verschenen guerrilla-actie van het Indonesische The Raid. Het gigantische flatgebouw waarin de junk zijn toevlucht zoekt, blijkt het productie- en distributiecentrum van de nieuwe hallucinerende drug Slo-Mo, die de gebruiker het gevoel geeft dat de wereld in hypervertraging en diamantachtige schittering aan hem voorbij trekt. Het uitschakelen van de ongekroonde drugskoningin van het pand, de verminkte Ma-Ma (Lena Headey), is een film lang Dredds doel.

Die drug ligt aan de basis van actiescènes die zich laten kijken als een abstracte, schilderachtige variant op het bullit-time-effect dat dankzij het succes van The Matrix in vrijwel iedere dure actiefilm wordt toegepast. Het is oogstrelende mooifilmerij van het knapste én meest perverse soort. Zie bijvoorbeeld hoe gretig het specialeffectsteam zich verlekkert aan een kogel die zich in superslowmotion door de wang van een van Dredds slachtoffers boort.

De van oorsprong Britse filmmaker Pete Travis bezorgt zijn publiek op gracieuze wijze een bijna-doodervaring door de noodlottige val van een junk van grote hoogte met een point of view shot te filmen. Mocht er nog eens onderzoek komen naar geweld in de westerse beeldcultuur, dan is Dredd 3D studiemateriaal.

Het stripfiguur Judge Joseph Dredd bestaat al sinds 1977. Voordat de Nieuw-Zeelander Karl Urban het masker opnam, was Dredd al één keer eerder in een speelfilm opgedoken: onder regie van Danny Cannon kroop Sylvester Stallone in 1995 in de huid van de stripheld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden