Drassige mores en bizarre wendingen

Terribly happy..

Regie Henrik Ruben Jenz.Met Jakob Cedergren, Lene Maria Christensen. In 4 zalen.

Zonnebril, rode jurk, veel make-up: als Ingerlise het kantoortje van de nieuwe politiechef van het dorp binnenwandelt, weten liefhebbers van de film noir genoeg. Vooral als ze zich ook nog even diep voorover buigt om in haar decolleté de blauwe plekken te laten zien die haar echtgenoot heeft veroorzaakt.

Dat gaat problemen geven.

En die komen dan ook voor Robert, de agent die door een misstap uit het mondaine Kopenhagen is verbannen naar dit kleine dorpje in het zompige Zuid-Jutland.

Het is een knap spel met filmgenres dat regisseur Hendrik Ruben Jenz in Terribly Happy voortdurend speelt: de relatie tussen Robert en Ingerlise haalt hij uit detectivefilms. Een meisje dat alleen ’s nachts met een piepende kinderwagen door de straten zwerft had goed in een horrorfilm gepast, net als het geheimzinnige, alles verzwelgende moeras dat naast het dorp ligt.

Maar het meest nog lijkt Terribly Happy op een western. Spil van de gemeenschap is de saloon, het plaatselijke café met de opgewekte naam ‘Bodega’. Jenz laat de wind gieren over het Zuid-Jutlandse landschap, dat een groene, natte versie is van de uitgestrekte, lege prairie. De man van Ingerlise ziet eruit als pseudocowboy, die tegen de nieuwe rechtschapen sheriff komt te staan die orde moet brengen in het dorp. Hun drinkwedstrijd is een shoot-out.

Het is een filmische draai die al in het gelijknamige tragikomische boek van de Deense bestsellerauteur Erling Jepsen verborgen lag. Maar door het uit te vergroten gaan de absurde plotwendingen die Jepsen bedacht, prettig contrasteren met de verwachtingen die de genreverwijzingen oproepen.

Zo weet Robert niet langzaam de harten van de dorpelingen te winnen met zijn pogingen om te integreren – hij gebruikt vanaf zijn aankomst de plaatselijke begroeting ‘Mojn’ en koopt een paar rubberlaarzen. Zijn overtuiging dat er onder het zwijgzame uiterlijk van de dorpelingen een goede inborst verborgen zit, blijkt een grote misvatting. ‘We regelen de dingen hier graag onder elkaar’, zeggen ze tegen hem. Het klinkt als goede raad, maar is het niet.

Zoals eigenlijk niets is wat het lijkt. De mores van het dorp blijken al net zo drassig als de grond waarop het gebouwd is. Keurig gedrag wordt afgestraft; onwettig gedrag trouwens ook. En door een combinatie van domme pech en manipulaties wordt Robert verder meegezogen in het steeds absurder wordende universum, de kijker met zich meetrekkend.

Zo’n dorp waar auto’s alleen met hoge snelheid doorheen rijden en de bevolking vijandig is, doet net zo goed denken aan het oeuvre van de gebroeders Coen of David Lynch. En Alex van Warmerdam. Het is ook dat soort duistere humor dat Jenz opzoekt. Daarvoor zet hij alles net even te dik aan, zit hilariteit soms in details en maakt hij het beeld licht vervreemdend door veel van onderaf te filmen.

Het knappe is dat hij ondanks al deze visuele spelletjes en de absurde verhaallijn ook de dreiging en de beklemming van begin tot einde weet vast te houden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden