Dramatisch vibrato en tetterende bigbands: Charles Aznavour in vijf klassiekers

La Bohème

Wie denkt aan Charles Aznavour, hoort in de afspeellijst van het muziekgeheugen allereerst La Bohème voorbijkomen, dat nostalgische lied over armoede, waarachtig kunstenaarschap, ware liefde en alle moois dat uiteindelijk toch ook weer een beetje lelijk wordt, zelfs in Parijs.

The Old Fashioned Way

Aznavour werd een wereldster omdat hij weigerde zich te laten tegenhouden door zoiets triviaals als een taalbarrière. Franse chansons als Les Plaisirs Démodés werden tot in de Verenigde Staten hits, omdat ze daar in het Engels werden uitgevoerd. Les Plaisirs Démodés werd The Old Fashioned Way, met heerlijk charmant Frans accent.

Le Temps

Het mooiste werk van Aznavour werd gedragen door tetterende bigbands, met honkend koper, zwierende violen en het liefst van die driftig galopperende percussie op de conga’s die het nu eenmaal goed deden in de jaren zestig. Le Temps gaat natuurlijk over de vergankelijkheid, maar laat zich toch beluisteren als een pleidooi voor ongetemde levenslust.

Une Vie d’Amour

Aznavour zong vele duetten, met grote vrouwen en mannen van Édith Piaf tot Elton John, Sting, Brian Ferry en Céline Dion. Maar het mooist is de smoorverliefde tranentrekker Une Vie d’Amour, die Aznavour vertolkte met de fabuleus articulerende Mireille Mathieu.

C’est Fini

Het vibrato van Aznavour was geweldig en met dat van niemand te vergelijken. Luister naar het dramatische en door schrille violen opgejaagde lied C’est Fini, en bedenk dat er met Aznavour echt een einde aan een tijdperk is gekomen. De laatste chansonnier is niet meer. C’est fini, fini, fini, fini, fini, fini, fini.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.