Review

Drama The Help is stiekem een feelgoodfilm

Dienstmeid Aibileen krijgt een eigen toilet. Hoeft ze niet meer op dat van haar blanke bazin te zitten. Een lelijk, houten hok in de hal is het, en Aibileen wordt nog geacht er blij mee te zijn ook. Geen weerwoord durft ze uit te spreken; alle protest, verzet en weerzin balt zich samen in de net-niet neutrale blik waarmee zij haar vernederingen ondergaat. Zo werkt dat in Jackson, een broeierig stadje in het Mississippi van de jaren zestig, waar vrijwel elk rijk gezin zo'n 'negertoilet' heeft - alsof het een mode-artikel is dat in geen huishouden mag ontbreken.

Scene uit The Help. Beeld ap

In het bij vlagen indrukwekkende The Help, gebaseerd op de bestseller-roman van Kathryn Stockett, wordt nauwelijks gevochten en niet gelyncht; de Ku Klux lan krijgt slechts zijdelings vermelding. Dat gebrek aan fysiek geweld mag historisch incorrect zijn (zoals Stocketts roman in de VS verweten werd), de psychologische vernederingen komen zo des te duidelijker in zicht. Al is ze in loondienst en verricht ze als surrogaat-moeder kostbaar werk, Aibileen is in de eerste plaats een slavin met een schortje om, zoals The Help zonder al te veel nadruk voelbaar maakt.

Keurig aangeharkt stadje
Het is een systeem dat blank en zwart in het keurig aangeharkte stadje samen in stand houden. Totdat de jonge, blanke schrijfster Skeeter (Emma Stone) de bittere memoires van de dienstmeiden van Jackson wil gaan optekenen, en het fundament van een ondergrondse verzetsgroep wordt gelegd.

Aibileen (Viola Davis) en haar collega en boezemvriendin Minny (Octavia Spencer) zijn aanvankelijk de enigen die aan Skeeters geheime oproep gehoor geven. Maar daar komt vanzelfsprekend verandering in; stiekem is het in pasteltinten gedraaide The Help een echt feelgood-drama, compleet met een aanzwellend-applaus-moment zoals je dat alleen in de meest sentimentele Hollywoodfilms aantreft.

Die feelgood-ambities zie je ook terug in de karaktertekening. Enkele uitzonderingen daargelaten, worden de blanke huisvrouwen van Jackson voorgesteld als huppeltruttig tevengebroed, dat bridge-middagen blasé afwisselt met benefiet-buffetjes. Maar het ergst is Minny's bazin Hilly: een stijf gestreken heks die door Bryce Dallas Howard zo plat-boosaardig wordt neergezet, dat ze gemakkelijk een heks uit The Wizard of Oz (1939) zou kunnen zijn. Wanneer je goed en kwaad zo scherp tegen elkaar afzet als regisseur-scenarist Tate Taylor dat doet, moet dat wel naar een tranen en kippenvel opwekkende heldentriomf voeren.

Behoorlijk cartoonesk
Tegelijkertijd delft Hillie keer op keer behoorlijk cartoonesk het onderspit - en telkens net een graadje erger. Daarmee lijkt The Help soms wel een komedie, wat danig botst met de serieuze lading van de film.

Gelukkig blijven Davis en Spencer fantastisch om naar te kijken; Davis om haar gedempte, maar daarom niet minder intense spel, en Spencer omdat ze juist zoveel energie en elektriciteit in haar vertolking stopt. En anders dan de blanke cast waakt dit duo er tot in de kleinste details voor om hun personages in clichés te laten verzanden. Wat op zich weer prima past bij het rechtlijnige concept van The Help, met al die dienstmeiden die veel levensechter zijn dan hun krengen van bazen.

Regie Tate Taylor
Met Viola Davis, Octavia Spencer, Emma Stone, Bryce Dallas Howard.
In 60 zalen.

The Help

  • Oordeel van onze recensent
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden