Horror / Sci-fi

Drag Me to Hell

Raimi keert terug naar horror

Het grote publiek kent regisseur Sam Raimi van zijn succesvolle Spider-Man-trilogie, een comic-verfilming die op geniale wijze soapelementen, psychologische diepgang en bloedstollende actie combineert. Maar daarvoor maakte Raimi ook al een klassieke trilogie, bestaand uit The Evil Dead (1981), Evil Dead 2: Dead by Dawn (1987) en Army of Darkness (1992): uitzinnige horrorfilms die de regisseur én hoofdrolspeler Bruce Campbell een cultstatus bezorgden.


De acteur met de vierkante kaaklijn doet helaas niet mee in Drag Me to Hell, voor het overige bevat de film alle elementen die The Evil Dead-trilogie zo bijzonder maakten: sardonische humor, cartoonesk geweld en bij vlagen nagelbijtende spanning. Vreemd is dat niet: Raimi schreef het verhaal direct na Army of Darkness, opnieuw samen met zijn broer Ivan, en ook producent Robert G. Tapert is weer van de partij.



De spil in Drag Me to Hell is Christine Brown (Alison Lohman), een jonge, blonde bankmedewerkster, die op de vacante functie van assistent-manager aast. Als een stokoud zigeunervrouwtje (Lorna Raver) langskomt, die wegens achterstallige betaling uit haar krakkemikkige huis gezet dreigt te worden, wil Christine haar baas laten zien dat ze uit het goede hout is gesneden.



Ze weigert het onooglijk besje (glazen oog, rammelend kunstgebit) uitstel van betaling. Met alle gevolgen van dien: mevrouw Ganush spreekt een eeuwenoude zigeunervloek over haar uit, Christine heeft drie dagen voordat de gehoornde Lamia haar de hel in sleept.



Het begin van Drag Me to Hell is nog tamelijk recht-toe-recht-aan, met een proloog waarin het kwaad wordt geïntroduceerd, en niet al te opzienbarende scènes waarin deuren en tuinhekken vanzelf opengaan en potten en pannen beginnen te rammelen. Maar daarna gooit Raimi alle remmen los; oogbollen vliegen in het rond, braaksel spuit alle kanten op. Een sessie waarin een waarzegger de boze geest probeert uit te drijven, loopt finaal uit de hand.



Maar het beste zijn de scènes waarin Christine in haar alledaagse leven met de zigeunervloek wordt geconfronteerd. Haar ongewild curieuze gedrag laat haar promotiekansen als sneeuw voor de zon verdwijnen; een bezoek aan haar hooghartige, kakkineuze schoonfamilie loopt ook anders dan het arme meisje zich had gewenst. In misschien wel de mooiste scène ligt Christine te slapen. Een vlieg wrijft zich vergenoegd in de voorpoten, verdwijnt in haar rechterneusgat, en komt even later door het linkerneusgat weer naar buiten.



Drag Me to Hell is Raimi’s overtuigende terugkeer naar het horrorgenre. En dat lang verwachte vierde deel van The Evil Dead komt er misschien ook nog wel eens, vertelde de regisseur op het afgelopen festival van Cannes, waar Drag Me to Hell om 12 uur ’s nachts in première ging.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden