REPORTAGE

Draagbare, commerciële mode mag weer in Parijs

Paris fashionweek

De gevestigde smaakmakers in de Parijse modewereld hebben tegenwoordig één ding gemeen: draagbaar en commercieel zijn geen vieze woorden meer. Zie het dan maar eens spannend te houden.

Foto Peter Stigter

Als de modeweek in Parijs een graadmeter is, dan is het momenteel vrij koud in de modewereld. Er werd veel geklaagd, de afgelopen zeven dagen in Parijs. Winkeliers en inkopers mopperen dat ze hun waar nauwelijks kwijtraken. Ontwerpers verzuchten in toenemende mate dat de druk vanuit de directie van de grote concerns, die de meeste modemerken beheren, zo hoog is. Bezoekers mieren dat modeshows steeds saaier worden en dat het er zo ontzettend veel zijn.

Weinig gelaagde rode draad

Zowel inkopers als ontwerpers en bezoekers hebben nog gelijk ook. Want een groot deel van de consumenten laat het al lange tijd afweten, of wacht op zijn minst tot de uitverkoop. Collecties volgen elkaar steeds sneller op, waardoor ontwerpers het alleen maar drukker krijgen en vaker voortborduren op een bestaande stijl, in plaats van te verrassen met iets radicaal anders. Ondertussen leidt de focus op verkoopcijfers ertoe dat draagbaar en commercieel geen vieze woorden meer zijn. En dat is helemaal niet erg, zolang het niet saai wordt.

De tendens draagbare en commerciele kleren op de catwalk te laten zien, werd ingezet door Hedi Slimane, toen hij begin oktober 2012 voor Saint Laurent debuteerde, en het was de rode draad in de shows van afgelopen week. Slimane liet in zijn eerste collectie voor Saint Laurent kleding zien die zo draagbaar, commercieel en weinig gelaagd was dat de modepers geschokt reageerde. Maar de kritiek is verstomd, want de omzet van Saint Laurent is gegroeid van 353 miljoen euro in 2011 naar 707 miljoen euro in 2014. Dat willen andere merken ook. En dus geldt Slimane tegenwoordig als de eerste ontwerper die een stap in een nieuwe richting nam.

Drie keer goed in Parijs

De look
Een hele tijd was het dragen van een rok over een broek not done in modekringen. Maar aankomende winter mag het weer. Een aantal invloedrijke modemerken, waaronder Kenzo en Dries Van Noten, lieten outfits zien waarbij modellen een rok over een broek droegen. En dat zag er niet ouderwets of truttig uit. Sterker nog, het leek ineens een vernieuwende en casual manier om een rok te dragen.

Het decor
De shows van Karl Lagerfeld voor Chanel behoren tot de grootst opgezette shows van Paris Fashion Week. Chanel showt steevast in Grand Palais en dit keer had Lagerfeld daarbinnen een complete brasserie laten nabouwen. Compleet met houten stoeltjes, gedekte tafels en obers die voor koffie en croissants zorgden. Binnen een paar minuten wemelde het van de foto’s op instagram.

Het gespreksonderwerp
Toen Kim Kardashian-West donderdag haar entreemaakte bij de show van Balmain, was ze direct onderwerpvan gesprek. Dat ze met echtgenoot Kanye West graaghaar opwachting maakt bij catwalkshows is niets nieuws - maar nu kwam ze binnen met platinablond in plaats vanzwart haar. Wedden dat een heleboel meisjes dat voorbeeld volgen?

Voortbordurende ontwerpers

Maandag borduurde de ontwerper (die de Nederlandse pers buiten de deur houdt omdat hij de Nederlandse markt niet relevant vindt, maar wiens show wel online is te zien), vrolijk voort op zijn stijl: een rockchick-look waarbij de broeken superstrak en de rokken uitdagend kort zijn. Echt vernieuwend is het niet, maar de omzetcijfers bewijzen dat er ook in het peperdure luxesegment vraag is naar leren motorjasjes, gescheurde leren leggings en tule rokken.

Een merk als Maison Margiela kan vooralsnog alleen maar dromen van een omzetstijging à la Saint Laurent. Maar niemand kan zeggen dat eigenaar Renzo Rosso, de grote baas van modegroep Only The Brave waaronder Margiela valt, niet alles uit de kast heeft gehaald om het modemerk nieuw leven in te blazen. Dankzij de aanstelling van John Galliano, de veelbesproken ontwerper die vier jaar geleden werd weggestuurd bij Dior vanwege zijn antisemitische uitspraken, was de Margiela-show van afgelopen vrijdag weer onderwerp van gesprek.

Het is duidelijk dat Galliano zijn best doet zijn flamboyante stijl te verenigen met het ingetogen Margiela. Opzettelijk rafelige afwerkingen, de zichtbare voering van een rok en de grote jassen verwijzen naar de codes van Margiela. Strakke, vrouwelijke pasvormen, kniebroeken en clowneske make-up zijn typisch Galliano. De geruite minirokken en de lange seventiesjassen zijn niet direct aan een van beide toe te wijzen - die zijn vooral commercieel.

Dior. Foto Peter Stigter

Coolfactor

In hoeverre de aanstelling van Galliano een goed idee is geweest, moet nog blijken. De keus voor een grote naam heeft alvast een heleboel persaandacht opgeleverd. Maar als het gaat om de nieuwe identiteit van Margiela, zou de indrukwekkende staat van dienst van Galliano wel eens een sta-in-de-weg kunnen blijken. Deze eerste confectiecollectie voelt een beetje als een compromis, omdat de ontwerper zo hard probeert zowel de liefhebbers van de conceptuele stijl van Margiela als die van zijn eigen theatrale en romantische stijl, tevreden te houden. En compromissen zijn prima in de vergaderzaal, maar op de catwalk werken ze niet.

Wat dat betreft doet Vetements het beter. Dat merk heeft wél de coolfactor van Margiela in zijn jonge jaren. Nu heeft Demna Gvasalia, die aan het hoofd staat van het label, ook aan de modeacademie in Antwerpen gestudeerd en zelfs jarenlang voor Margiela gewerkt. Volgens Gvasalia begon het merk anderhalf jaar geleden als een uitlaatklep, dus aan compromissen doet hij niet. De show werd gehouden in de kelder van Le Depot, een beruchte gaybar. De showroom was ook al zo weinig gelikt: een leegstaande, zwart geverfde hal in het centrum van Parijs.

Gvasalia maakt kleren die hij en zijn vrienden zelf graag dragen: pretentieloze en ingenieus ontworpen kleren zonder ingewikkeld concept. Denk aan een grote militaire jas met diepe split en bijzondere schouderinzet, waardoor het lijkt alsof de drager iets voorovergebogen staat, een trui die is gemaakt van oude politietruien, oversized overhemden die precies goed vallen, gebloemde jurken waarin delen van oude sweaters zijn verwerkt, capuchontruien waarvan de halslijn is verplaatst zodat er volume op de rug zit.

Saint Laurent. Foto Peter Stigter

Het altijd sierlijke en elegante Dior

Zijn ontwerpen slaan aan, want Vetements hangt inmiddels bij een aantal toonaangevende winkels wereldwijd - in Nederland wordt het sinds kort verkocht bij SPRMRKT in Amsterdam - en was bovendien onderwerp van gesprek afgelopen week. Want een show op een obscure locatie en een verzameling experimentele kleren die breekt met het idee dat collecties een thema moeten hebben, doen het altijd goed in de modewereld.

Nog een ontwerper die als grensverleggend geldt: Raf Simons. Hij liet tijdens de show met de nieuwe collectie van Dior zien dat een modehuis niet per se op de retro- of rocksterrentoer hoeft te gaan om spraakmakend te blijven. Simons, geschoold als industrieel vormgever en via een stage bij Walter Van Beirendonck in de mode terechtgekomen, is een van de weinigen die al jaren achtereen ieder seizoen op lovende kritieken kan rekenen.

Hoewel de stijl van het damesachtige Dior en het avantgardistische eigen label van Simons bijna net zo ver uit elkaar liggen als die van Margiela en Galliano, voelen de collecties van Simons níét als een compromis. Het klassieke Dior was vrijdagmiddag tijdens de show aanwezig in de vorm van sierlijke lange jassen, elegante jurkjes, pakken met broeken tot op de kuit en getailleerde jasjes. De moderne Simons kwam terug in nauwsluitende catsuits die onder een aantal jassen werden gedragen en in loeistrakke lakleren laarzen tot ver boven de knie met hakken van plexiglas.

Hermes. Foto Peter Stigter

Bijpassend schoeisel

Die laarzen zijn over een paar maanden zeker terug te zien in de modeseries van de glossies, omdat ze zo fotogeniek zijn. Het is de vraag of het soort dames dat jassen en jurken bij Dior koopt (denk aan Carla Bruni-Sarkozy en Anne Hidalgo, burgemeester van Parijs) daar ook lakleren laarzen bij aantrekken. Maar zij kunnen voor hun schoeisel nog altijd terecht bij Hermès, het meest klassieke onder de Franse modehuizen dat begin van de week een aparte presentatie organiseerde met de nieuwe schoenencollectie, ontworpen door Pierre Hardy.

Maandagmiddag debuteerde een nieuwe ontwerper bij Hermès: Nadège Vanhee-Cybulski, die in juli Christophe Lemaire opvolgde. Bij het grote publiek is deze ontwerpster onbekend, maar ze heeft een indrukwekkend cv. Ze studeerde aan de modeacademie in Antwerpen en werkte eerder voor The Row en Céline, twee merken die kortweg geliefd zijn vanwege hun ingetogen chic. Wat betreft ontwerpfilosofie past Vanhee-Cybulski dus perfect bij Hermès, want het merk dat in 1837 als zadelfabrikant begon, verleidt liever met een rijke geschiedenis en luxe materialen dan met opzichtige logo's.

De ontwerpster maakte een geslaagd debuut met ogenschijnlijk simpele kleren. Geen overbodige franjes, een goede pasvorm en veel leer en suède. Haar stijl is vrouwelijker dan die van haar voorganger, voor Hermès is dat vernieuwend. Het meest overtuigend was de laatste jurk: een perfect gesneden crèmewitte jurk met een strak lijfje en een zwierige rok. Geraffineerd en discreet tegelijk. Peperduur natuurlijk; de kleding van Hermès is nog prijziger dan die van andere luxemerken en dus alleen weggelegd voor de allerrijksten.

Margiela. Foto Peter Stigter
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.